Δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος

Όλοι λένε «έτσι είναι ο κόσμος».
Και κάθονται.

Όλοι λένε «η ποιότητα ζωής είναι χάλια».
Και δεν αλλάζουν τίποτα.

Γκρινιάζουν, κουράζονται, παραιτούνται
και το λένε ρεαλισμό.
Μα δεν είναι ρεαλισμός — είναι παθητικότητα.

Ο κόσμος δεν χάλασε επειδή υπήρξαν κακοί.
Χάλασε επειδή οι καλοί
είπαν «ε, τι να κάνουμε;».

Δεν αλλάζει τίποτα αν περιμένεις.
Δεν αλλάζει τίποτα αν φοβάσαι να ξεχωρίσεις.
Δεν αλλάζει τίποτα αν κοιτάς μόνο τον εαυτό σου
και λες πως αυτό είναι επιβίωση.

Η ζωή δεν θέλει θεατές.
Θέλει ανθρώπους παρόντες.

Δεν χρειάζονται πολλοί.
Χρειάζονται αληθινοί.
Άνθρωποι που δεν βολεύονται στο άδικο,
που δεν συνηθίζουν το άσχημο,
που δεν λένε «δεν γίνεται» πριν προσπαθήσουν.

Αν κάτι σε πνίγει,
δεν είναι για να το αποδεχτείς —
είναι για να το αλλάξεις, έστω λίγο.

Και αν είσαι από αυτούς που νιώθουν,
που θυμώνουν με την απάθεια,
που δεν αντέχουν το γκρίζο,
μην σωπάσεις.

Ο κόσμος αλλάζει
όχι όταν ξυπνήσουν όλοι,
αλλά όταν αρκετοί αρνηθούν να κοιμηθούν.