Σήμερα, φαίνεται ότι οι αξίες που κάποτε μας όριζαν χάνονται σιγά σιγά. Η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η ειλικρίνεια μοιάζουν να γίνονται σπάνιες – σαν φώτα που σβήνουν μέσα στη βροχή της καθημερινότητας. Οι ψυχές μας γκριζάρουν, και η κοινωνία μας συχνά αντικατοπτρίζει αυτή τη θλίψη: τα μάτια των ανθρώπων δείχνουν βιαστικά, οι καρδιές γίνονται πιο σκληρές, και η αγάπη για τον διπλανό φαίνεται να ξεθωριάζει.

Κι όμως… ακόμα και μέσα σε αυτή τη γκριζα, η μικρή φλόγα της καλοσύνης δεν έχει σβήσει. Κάθε χαμόγελο, κάθε μικρή πράξη αγάπης, κάθε στιγμή αληθινής ανθρωπιάς είναι σαν ένας ήλιος που σπάει τη μουντάδα. Ας μην την ξεχνάμε. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο μπορεί να κρύβεται φως – και ότι η κοινωνία αλλάζει μόνο όταν εμείς αποφασίσουμε να το φωτίσουμε ξανά.

Μπορεί η εποχή να μοιάζει γκρίζα, αλλά η καρδιά μας δεν είναι ποτέ τελείως σκοτεινή. με ματια ψυχης ανοικτα ο δρομος εχει φωτα και βλεπουμε που παμε αρκει να το θελουμε