Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλες γνώμες ψυχρες απομακρες , χρειάζεται περισσότερη συμπόνια.

Δεν γεννηθήκαμε για να κοιτάμε μόνο την οικογένειά μας και να γυρνάμε την πλάτη στους υπόλοιπους. Γεννηθήκαμε άνθρωποι – όχι νησιά. Κανείς δεν ξέρει τι κουβαλά ο άλλος. Μια κουβέντα, μια παρουσία, ένα «σε βλέπω» μπορεί να κρατήσει κάποιον όρθιο. Η αδιαφορία, αντίθετα, σκοτώνει σιωπηλά. Αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε, ας μη πληγώνουμε. Αν δεν αντέχουμε, ας μη εξαφανιζόμαστε. Γιατί ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο ανθρώπινος αν θυμόμασταν ότι είμαστε όλοι αδέρφια στο ίδιο βάρος. Δεν φτιαχτήκαμε για να είμαστε χώρια και διχασμένοι. Φτιαχτήκαμε για να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον. Δεν είμαστε νησιά. Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να στέκεται μόνος του μέσα στη θάλασσα. Όταν ο καθένας κοιτά μόνο τον εαυτό του, ο δρόμος δεν οδηγεί στην ελευθερία — οδηγεί στο γκρεμό. Ο κόσμος δεν διαλύεται από το κακό όσο από την αδιαφορία. Από το «δεν είναι δικό μου θέμα». Από το «δεν αντέχω, ας κοιτάξει ο καθένας τον εαυτό του». Μα ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να στέκεται δίπλα σε άνθρωπο. Να βλέπει, να ακούει, να απλώνει χέρι. Όχι μόνο στους δικούς του, αλλά σε κάθε ψυχή που παλεύει. Δεν είμαστε χώρια. Δεν είμαστε εχθροί. Είμαστε αδερφωμένοι στο ίδιο βάρος. Και μόνο μαζί δεν πέφτουμε. δεν είμαστε νησιά ξεχωριστά, ούτε κλειστές φυλακές μέσα στο ίδιο σώμα κόσμου. Είμαστε συνδεδεμένοι, και κάθε μικρή χειρονομία συμπόνιας κρατάει κάποιον όρθιο.