Θα βοηθάω όσο και όπως μπορώ, γιατί έτσι είμαι εγώ.

Όχι για να με δουν, όχι για να με εκτιμήσουν, όχι για να δεθώ με το ζόρι.

Δεν θα προσμένω πια αναγνώριση ούτε σύνδεση. Όχι επειδή δεν τις αξίζω, αλλά επειδή κάθε φορά που περιμένω, απογοητεύομαι. Και στη θέση της ανθρωπιάς παίρνω ψυχρότητα, αδιαφορία, απόσταση.

Θα δίνω χωρίς να χάνω τον εαυτό μου.
Θα στέκομαι χωρίς να ζητάω ανταλλάγματα.
Και θα απομακρύνομαι εσωτερικά από ό,τι δεν μπορεί — ή δεν θέλει — να φερθεί με στοιχειώδη σεβασμό.

Η βοήθειά μου δεν είναι πρόσκληση για χρήση.
Είναι επιλογή συνείδησης.
Και από εδώ και πέρα, θα συνοδεύεται από ησυχία, όρια και αξιοπρέπεια.