Το Ευαγγέλιο δεν μιλά για έναν Θεό μακρινό και αδιάφορο.

Μιλά για έναν Θεό που έρχεται κοντά.

Ο Θεός δεν κατεβαίνει στον κόσμο επειδή το έχει ανάγκη.
Κατεβαίνει επειδή ο άνθρωπος πονά, χάνεται, κουράζεται
και ξεχνά ποιος είναι και πού ανήκει.

Έρχεται όχι με δύναμη και εξουσία,
αλλά με ταπείνωση, αγάπη και αλήθεια.
Περπατά ανάμεσα στους ανθρώπους,
αγγίζει τον πόνο, τη μοναξιά, την απόρριψη,
και λέει σιωπηλά:
«Σε καταλαβαίνω. Δεν είσαι μόνος.»

Ο Χριστός δεν ήρθε να χτίσει έναν τέλειο κόσμο εδώ.
Το λέει καθαρά:
η βασιλεία Του δεν είναι από αυτή τη γη.
Γιατί ό,τι είναι κτιστό φθείρεται
και ό,τι είναι πρόσκαιρο περνά.

Ήρθε για να μας δείξει τον δρόμο.
Τον δρόμο της αγάπης, της συγχώρεσης,
της καθαρής καρδιάς και της αλήθειας.
Να μας θυμίσει ότι ο άνθρωπος
δεν είναι μόνο σώμα, ούτε μόνο για το σήμερα.

Και όταν επιστρέφει στον Πατέρα,
δεν φεύγει για να μας εγκαταλείψει.
Φεύγει για να δείξει πού είναι το Σπίτι.

Σαν να λέει:
«Εδώ ήρθα για να σας βρω.
Εκεί είναι ο προορισμός σας.»

Η Ανάληψη δεν είναι απομάκρυνση.
Είναι υπόσχεση.
Ότι η ζωή δεν τελειώνει εδώ.
Ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος.
Ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το αιώνιο.

Κι αν κάποιος νιώθει ξένος σε αυτόν τον κόσμο,
αν δεν χωρά εύκολα,
αν πονά βαθιά,
το Ευαγγέλιο του ψιθυρίζει:
δεν είσαι φτιαγμένος μόνο για τη γη.

Είσαι περαστικός εδώ,
αλλά προορισμένος για το Φως.

Ο Θεός δεν μιλά πάντα με θαύματα και θορύβους.
Πολλές φορές μιλά:

• μέσα από μια σκέψη που ζεσταίνει

• μέσα από μια φράση που σε κάνει να δακρύζεις

• μέσα από μια στιγμή που λες «αυτό είναι αλήθεια»