ο θεος μας έφτιαξε να ειμαστε ενωμένοι οχι εδω ο ενας εκει ο αλος με θυμο μισος 
Η οικογένεια είναι σαν τη φωτιά στο τζάκι.
Όταν μπει μέσα της η διχόνοια, οι άσχημες διαθέσεις και η έλλειψη κατανόησης, τότε η φωτιά σβήνει.
Οι λέξεις γίνονται αιχμηρές, οι σιωπές βαριές και σιγά-σιγά ραγίζει ό,τι χτίστηκε με κόπο και αγάπη.
Η διχόνοια δεν φωνάζει πάντα· πολλές φορές ψιθυρίζει, μα καταφέρνει να διαλύσει τα πάντα.
Τι είναι όμως αυτό που ενώνει και δένει μια οικογένεια;
Είναι η κατανόηση, η υπομονή, το να ακούς πριν κρίνεις.
Είναι το “συγγνώμη” που λέγεται από την ψυχή και το “είμαι εδώ” που δεν χρειάζεται λόγια.
Είναι η αγάπη που δεν ζητά τελειότητα, αλλά αλήθεια.
Όταν αυτά υπάρχουν, η οικογένεια γίνεται ζεστή αγκαλιά.
Και αυτή η ζεστασιά δεν μένει μόνο μέσα στο σπίτι·
ακτινοβολεί στους γύρω, φωτίζει ζωές και θυμίζει πως όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ελπίδα.