Τα θαύματα ως συμβολισμός

Αυτά που γράφονται στο Βιβλίο του Θεού δεν είναι μόνο γεγονότα.
Είναι σημεία.
Γι’ αυτό και η Γραφή τα ονομάζει συχνά σημεῖα και όχι απλώς θαύματα.

Ο τυφλός δεν είναι μόνο εκείνος που δεν βλέπει με τα μάτια.
Είναι ο άνθρωπος που έχει χάσει το νόημα,
που ζει στο σκοτάδι της σύγχυσης και του φόβου.
Και όταν ο Χριστός του δίνει φως,
είναι σαν να λέει:
μπορείς να ξαναδείς τη ζωή αλλιώς.

Ο λεπρός δεν είναι μόνο άρρωστος στο σώμα.
Είναι ο αποκλεισμένος, ο ντροπιασμένος,
εκείνος που όλοι κρατούν σε απόσταση.
Και όταν ο Χριστός τον αγγίζει,
σπάει πρώτα την απομόνωση,
πριν θεραπεύσει το σώμα.
Σαν να μας λέει πως η αγάπη προηγείται της ίασης.

Η τρικυμία δεν είναι μόνο θάλασσα.
Είναι το χάος μέσα στον άνθρωπο.
Οι φόβοι που σηκώνονται όταν όλα μοιάζουν να χάνονται.
Και ο Χριστός που λέει «Σιώπα, πεφίμωσο»
μιλά τελικά στην καρδιά μας:
μπορεί να υπάρξει ειρήνη, ακόμα κι εδώ.

Ακόμα και η ανάσταση του Λαζάρου
δεν μιλά μόνο για τον θάνατο.
Μιλά για κάθε άνθρωπο που έχει “νεκρωθεί” εσωτερικά.
Για κάθε ζωή που μυρίζει απελπισία.
Και η φωνή «δεῦρο ἔξω»
είναι κάλεσμα:
βγες από ό,τι σε κρατά κλεισμένο.

Το Βιβλίο του Θεού γράφτηκε έτσι
ώστε να διαβάζεται σε πολλά επίπεδα.
Όποιος σταθεί μόνο στο εξωτερικό γεγονός,
χάνει το βάθος.
Όποιος όμως ανοίξει μάτια και ψυχή,
βρίσκει τον εαυτό του μέσα στις σελίδες.

Γι’ αυτό και τα θαύματα συνεχίζουν να μιλούν.
Όχι γιατί επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο,
αλλά γιατί ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος.

Και ο Θεός…
εξακολουθεί να πλησιάζει,
όχι για να εντυπωσιάσει,
αλλά για να σώσει.