Το φως δεν φωνάζει· αποκαλύπτει.

Και όπου βγει το σωστό και το δίκαιο στο φως,
οι σκιές μαζεύονται μόνες τους.

Η αγάπη δεν είναι σιωπή μπροστά στην αδικία.
Είναι αλήθεια ειπωμένη με σεβασμό,
όριο βαλμένο με καθαρή συνείδηση.
Μιλάμε για να προστατευτούν κι άλλοι,
γιατί η σιωπή στο κακό
μας δένει μαζί του.

Οι προφητείες δεν γράφτηκαν για φόβο.
Ήρθαν σαν ψίθυρος αφύπνισης:
να θυμίσουν πως η ιστορία
δεν προλέγεται — γράφεται.
Με πράξεις σωστές,
με καλοσύνη που αντέχει,
με ανθρωπιά χωρίς όρους.

Κι αν κάτι σκοτεινό εμφανίζεται,
να θυμόμαστε:
δεν είναι ουσία, είναι κτίσμα του νου.
Σαν τοίχος από συνήθεια και φόβο.
Μια καθαρή σκέψη του δίνεις
και πέφτει.

Γιατί ο νους που κινείται,
διαλύει το σκοτάδι.
Και η αγάπη που μιλιέται όμορφα,
μαλακώνει τις πιο σκληρές καρδιές.

Αυτό είναι το χρυσό κλειδί:
λόγια που ενώνουν,
πράξεις που φωτίζουν,
ψυχές που δεν γίνονται θύματα
και δεν αφήνουν το άδικο να ριζώσει.

ο διάβολος

 Ο «διάβολος» δεν είναι μορφή·

είναι διάβρωση του νου.
Είναι ο νους που σταματά να ρωτά,
που φοβάται το φως
και χτίζει σκιές από σκέψεις.

Ό,τι είναι κτιστό, αλλάζει.
Κι ο νους, όταν κινηθεί ξανά,
διαλύει τα δεσμά του.

Εκεί που υπάρχει επίγνωση,
δεν ριζώνει το σκοτάδι.
Γιατί το φως δεν πολεμά —
κατανοεί.

Είναι κτίσμα, όχι ουσία.
Σαν τοίχος από τούβλα φόβου και σύγχυσης.
Του δίνεις μία — μια αληθινή σκέψη,
ένα καθαρό «καταλαβαίνω» —
και πέφτει.

Γιατί δεν αντέχει στο φως.
Δεν έχει ρίζες στην αλήθεια,
μόνο συνήθεια στο σκοτάδι.

Ό,τι είναι φτιαγμένο από φόβο,
γκρεμίζεται με επίγνωση