Τι θα έλεγε ο Χριστός σήμερα

(με έμπνευση από το Ευαγγέλιο)

Δεν θα φώναζε.
Δεν θα κατηγορούσε.
Θα στεκόταν ανάμεσα στους ανθρώπους
και θα έλεγε απλά:

«Σας βλέπω.

Βλέπω πόσο μόνοι είστε,
παρότι είστε πολλοί.
Βλέπω πόσο φοβάστε να αγαπήσετε,
γιατί πληγωθήκατε.

Δεν ήρθα για να σας κρίνω.
Ο κόσμος ξέρει ήδη να κρίνει.
Ήρθα για να σας θυμίσω
ποιοι είστε.»

Και θα έλεγε:

«Δεν πλαστήκατε για να ζείτε ο ένας απέναντι στον άλλον.
Πλαστήκατε για να ζείτε ο ένας μέσα στον άλλον.
Να δένεστε,
να μοιράζεστε το βάρος,
να γίνεστε όπως το νερό:
συγκοινωνούντα δοχεία.»

«Όταν πονά ο ένας,
να σκύβει ο άλλος.
Όταν σηκώνεται ο ένας,
να χαίρεται ο άλλος.»

Και ίσως να μας κοιτούσε με λύπη και αγάπη μαζί και να έλεγε:

«Ξεχάσατε.

Ξεχάσατε πως όποιος κρατά μόνο για τον εαυτό του,
τελικά αδειάζει.
Ξεχάσατε πως η κακία, η ζήλια, η πονηριά
δεν σας προστατεύουν — σας μικραίνουν.

Δεν σας έμαθα να πατάτε για να ανέβετε.
Σας έμαθα να σκύβετε για να σηκώνετε.»

Και τότε, όπως στο Ευαγγέλιο,
δεν θα έδινε θεωρία.
Θα έδινε δρόμο:

«Αγαπάτε αλλήλους.
Όχι γιατί είναι εύκολο.
Αλλά γιατί χωρίς αυτό
δεν ζείτε.

Μην φοβάστε να δεθείτε.
Ό,τι μοιράζεται, δεν χάνεται.
Ό,τι κλείνεται, πεθαίνει.»

Και στο τέλος, χαμηλόφωνα,
όπως μιλούσε πάντα στους κουρασμένους,
θα έλεγε:

«Δεν ήρθα να φτιάξω έναν κόσμο δυνατών.
Ήρθα να φτιάξω έναν κόσμο ζωντανών.

Και αυτός ο κόσμος
αρχίζει από εσάς.»