Η οικογένεια δεν είναι δικαστήριο. Δεν είναι στρατόπεδο. Δεν είναι τόπος εξουσίας.

Η οικογένεια υπάρχει για να προστατεύει, όχι για να συντρίβει.

Κανένα παιδί δεν γεννήθηκε για να είναι σκουπίδι, υπηρέτης, βάρος ή κατώτερο ον.
Κανένα παιδί δεν χρωστάει τη ζωή του σε κανέναν — η ζωή δεν είναι χρέος.
Το παιδί δεν οφείλει υποταγή, σιωπή, ευγνωμοσύνη ή αυτοκατάργηση.

Το οικογενειακό bullying — οι προσβολές, οι απειλές, οι συγκρίσεις, η ψυχρότητα, η τιμωρία της σιωπής —
δεν είναι “αγωγή”, δεν είναι “παιδαγωγική”, δεν είναι “αγάπη με αυστηρότητα”.
Είναι κακοποίηση. Και αφήνει τραύματα που δεν φαίνονται, αλλά καθορίζουν μια ολόκληρη ζωή.

Όταν μια οικογένεια κάνει το παιδί της να νιώθει ανεπιθύμητο, κατώτερο ή ένοχο που υπάρχει,
δεν το “δυναμώνει”.
Το μαθαίνει να φοβάται, να παγώνει, να ανέχεται το άδικο και να πιστεύει ότι δεν αξίζει.

Η πραγματική οικογένεια δεν ζητάει εξουσία. Προσφέρει ασφάλεια.
Δεν απαιτεί υποταγή. Χτίζει εμπιστοσύνη.
Δεν συντρίβει την ψυχή για να “στρώσει χαρακτήρα”.
Τη φροντίζει για να ανθίσει.

Και αν ένα παιδί μεγαλώσει και πει «αυτό που έζησα με πλήγωσε»,
η σωστή απάντηση δεν είναι άρνηση, ειρωνεία ή επίθεση.
Η σωστή απάντηση είναι ευθύνη.

Γιατί κανένα παιδί δεν γεννήθηκε για να αντέχει την κακία.
Γεννήθηκε για να αγαπηθεί.