σαν τον αετό μέσα στον αέρα, ταξίδια στον χρόνο πετώ, κεντώντας τις ημέρες, τρυπώντας τις νύχτες... με ένα σακίδιο στους ώμους τον κόσμο γυρνώ... και όπου πάω με φωνάζουν .. ο προφήτης. στις μαύρες κουρτίνες του αύριο, αναμμένα βέλοι πετώ. στο τώρα της καρδιάς μου. και χάνομαι στο μαύρο , βλέποντας πόσο φως χωράει να το γεμίσω. μα εξεπλάγην ! είδα ήλιους φωτεινούς νεκρούς πλανήτες, και βασιλιάδες λωποδύτες. ανθρώπους χωρίς ανθρωπιά. και Έλληνες χωρίς πατρίδα. μέσα στο σκότος να κατοικούν.... γιατί αυτό αγάπησαν.... ως λευκή περιστερά οι άνθρωποι σε εικόνα να αγαπάνε την αγάπη, και να ζούνε αναμεταξύ τους με κόρακα καρδιά, ....πρόβατα με ύαινας μυαλά χωρίς όσια και ιερά.... έτσι θα είναι οι άνθρωποι ....όταν θα στείλει ο θεός επάνω τους την οργή Του στην γη .... αδέλφια μου........ήρθα. αλληλούια !

 Επεξήγηση

Το ποίημα αυτό είναι ένα συμβολικό ταξίδι αυτογνωσίας και πνευματικής παρατήρησης του κόσμου.
Ο «αετός» συμβολίζει την ελευθερία του πνεύματος και τη δυνατότητα να βλέπουμε τη ζωή από ψηλά, πέρα από το προφανές. Το «ταξίδι στον χρόνο» δηλώνει εμπειρία, μνήμη και εσωτερική αναζήτηση.

Ο ποιητής παρουσιάζεται ως «προφήτης» — όχι απαραίτητα με θρησκευτική έννοια, αλλά ως κάποιος που διακρίνει την αλήθεια πίσω από τις εικόνες. Βλέπει την αντίφαση της εποχής: ανθρώπους που αγαπούν την αγάπη ως ιδέα, αλλά όχι ως πράξη· κοινωνίες με φως εξωτερικά και σκοτάδι εσωτερικά.

Οι εικόνες «βασιλιάδες λωποδύτες», «άνθρωποι χωρίς ανθρωπιά», «περιστερά στην εικόνα και κόρακας στην καρδιά» εκφράζουν την απογοήτευση για την υποκρισία και την ηθική παρακμή. Δεν πρόκειται για καταδίκη, αλλά για αφύπνιση.

Το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν. Το μαύρο δεν είναι το τέλος — είναι ο χώρος όπου μπορεί να γεννηθεί φως, αν ο άνθρωπος το επιλέξει.

Το «Αλληλούια» στο τέλος δεν είναι κραυγή φόβου, αλλά δήλωση παρουσίας και ελπίδας. Είναι η φωνή εκείνου που έρχεται να θυμίσει ότι ακόμα και μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει δυνατότητα μεταμόρφωσης.

 Πιο βαθιά – φιλοσοφική ανάλυση

Το ποίημα αποτελεί μια αλληγορική αποτύπωση της ανθρώπινης συνείδησης. Ο αετός συμβολίζει την υπέρβαση του εγώ και την ικανότητα του ανθρώπου να παρατηρεί τον κόσμο από πνευματικό ύψος. Το «ταξίδι στον χρόνο» φανερώνει την εμπειρία και τη διαχρονικότητα της αλήθειας.

Η εικόνα του «προφήτη» δεν δηλώνει θρησκευτική αυθεντία, αλλά εκείνον που βλέπει πίσω από τις κοινωνικές μάσκες. Η αντίθεση μεταξύ «λευκής περιστεράς» και «κόρακα καρδιάς» αποκαλύπτει τη δυαδικότητα της ανθρώπινης φύσης — την απόσταση ανάμεσα στην εικόνα και στην ουσία.

Το ποίημα μιλά για μια εποχή όπου η ηθική σύγχυση και η απώλεια ταυτότητας δημιουργούν πνευματικό σκοτάδι. Ωστόσο, το σκοτάδι δεν είναι τελική κατάσταση· είναι το πεδίο μέσα στο οποίο δοκιμάζεται η επιλογή του φωτός.

Το «Αλληλούια» λειτουργεί ως καταληκτική δήλωση ελπίδας: η αφύπνιση προηγείται της μεταμόρφωσης.