αν απλώσουμε με την φαντασία μας, ένα αόρατο δάκτυλο προς το σύμπαν, θα έβρισκε ποτέ πάτο; αν το ίδιο δάχτυλο το απλώσουμε μέσα στα βάθη της ψυχής σου, θα έβρισκε εκεί πάτο; όχι βεβαίος . άπυρο το έξω σύμπαν, άπυρο και το μέσα σύμπαν.... και ιδού εσυ το κέντρο των δύο , εσύ άνθρωπε.το κέντρο τους, μέσα στο άπυρο να έχεις μέτρα και σταθμά.. μέσα στο όλον είσαι ένας ζωντανός οργανισμός. μέσα στο τίποτα, υπήρχε, θα υπάρχει και υπάρχει στο τώρα σου ότι εσύ. σκέψου τους ανθρώπους σταγόνες της βροχής. και Θεός η Μήτηρ και Πατήρ η Αγάπη το νερό. και ο Λόγος ο ¨ηλιος που σε όλες τις σταγόνες νερό το ένα το φως χαρίζει. με το θείο δώρο στην κάθε σταγόνα να ζει τον κύκλο της ως ο ένας ήλιος.στο δικό του βασίλειο. αυτό που μισούνε του σκότους οι άνθρωποι.. Αυτοί που κρατάν ανθρώπους για σκλάβους τους, και στην γη που εργάζονται φιλότιμοι και προκομμένοι στην γη τους.. σήμερα η ελλάδα αντί του Χριστού, κρεμάτε επί του Ξύλου της καταραμένης παιδείας από την εκκλησία τους...το ανάθεμα να είναι η αγάπη των αδελφών προς τον αδελφό τους. ηθικών δίδαγμα ; η έλληνες είναι αστέρια στον ουρανό, που μαλώνουν για το ποιο λάμπει ποιο πολύ από το διπλανό... χωρίς να βλέπουν απο το σκοτάδι του φωτός τους, πως κατοικούν ως νεκροί πλανήτες... νεκροι ιωάννηδες του χριστού του ευαγγελίου της αγάπης αδέλφια !.που σήμερα εσείς λαέ μου... σταυρώνετε τυφλοι εκτός τον χριστό και την παναγιά.  γεροντας ιωαννης βασιλειας τον αδικημένων αγνων ψυχων στη γη 

 Επεξήγηση καθαρα δικη μου υποκειμενική 

Αυτό το ποίημα μιλάει για άπειρα σύμπαντα — το εξωτερικό και το εσωτερικό.
Το «αόρατο δάχτυλο προς το σύμπαν» και «το ίδιο μέσα στην ψυχή σου» δείχνουν ότι ούτε το έξω ούτε το μέσα έχουν όρια. Το βάθος είναι απέραντο.

Το κέντρο αυτών των δύο άπειρων χώρων είσαι εσύ, ο άνθρωπος.
Μέσα στο τίποτα, μέσα στο άπειρο, η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ζωντανός οργανισμός — με μέτρα και σταθμά, με δική της αξία.

Η εικόνα των ανθρώπων σαν «σταγόνες της βροχής» δείχνει ότι όλοι είμαστε μέρος ενός μεγάλου κύκλου.
– Η Αγάπη είναι το νερό που μας δίνει ζωή.
– Ο Λόγος, ο Ήλιος, φωτίζει κάθε σταγόνα ώστε να ζει πλήρως τον δικό της κύκλο.

Το ποίημα καταγγέλλει την κακοποίηση και την υποδούλωση ανθρώπων από άλλους — αυτούς που θέλουν να τους ελέγχουν.
Η Ελλάδα, σύμφωνα με το κείμενο, έχει χάσει την ουσία του Χριστού και της αγάπης, και πολλοί άνθρωποι «σταυρώνουν» τη σπουδή τους για εξουσία ή πνευματική υπεροχή αντί για πραγματική αγάπη.

Η κριτική του ποιήματος είναι ηθική:
– Οι Έλληνες είναι «αστέρια στον ουρανό», δηλαδή φωτεινοί, αλλά τσακώνονται για το ποιος λάμπει πιο πολύ.
– Δεν βλέπουν το δικό τους φως.
– Αντί να ζουν με αγάπη και φως, μένουν τυφλοί και νεκροί πνευματικά.

Μήνυμα:
Ο άνθρωπος πρέπει να δει την αξία του μέσα στο άπειρο, να μην συγκρίνεται, να ζει με φως και αγάπη και να μην αφήνει τους άλλους ή την κοινωνία να τον καταπιέζουν.