Ξέρεις… ο Θεός δεν έφτιαξε τον άνθρωπο για να τον βλέπει σκυφτό και φοβισμένο.

Δεν τον έπλασε για να νιώθει σκουπίδι.

Στην Γένεσις λέει πως τον έφτιαξε κατ’ εικόνα Του. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Σημαίνει ότι μέσα σου υπάρχει κάτι ιερό. Κάτι φωτεινό.

Και όταν διαβάζεις τα Ευαγγέλια βλέπεις τον Ιησούς Χριστός να πλησιάζει τους κουρασμένους, τους αμαρτωλούς, τους μπερδεμένους — όχι για να τους πατήσει κάτω, αλλά για να τους πει: «σήκω».

Ναι, ο άνθρωπος κάνει λάθη. Πέφτει. Μπερδεύεται. Ο εγωισμός τον θολώνει.
Αλλά άλλο το να πέφτεις κι άλλο το να μην αξίζεις.

Ο Θεός δεν χαίρεται όταν χαμηλώνεις.
Χαίρεται όταν επιστρέφεις.

Κάποιοι μπορεί να μιλούν για έναν Θεό αυστηρό, που θέλει τον άνθρωπο μικρό για να τον ελέγχει. Μα η αγάπη δεν μικραίνει τον άλλον. Η αγάπη τον μεγαλώνει.

Αν κάτι πρέπει να ταρακουνήσει την ψυχή μας, δεν είναι ο φόβος.
Είναι η μνήμη. Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε.

Δεν είσαι χώμα μόνο.
Είσαι χώμα που κράτησε μέσα του πνοή Θεού.

Και αυτό… δεν είναι λίγο. ✨