Το Συμβόλαιο της Ανθρωπότητας: Ένας Κόσμος Χωρίς Σύνορα στην Καρδιά

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η επιβίωση του είδους μας δεν εξαρτάται από το πόσο ισχυρά είναι τα όπλα μας, αλλά από το πόσο σφιχτά μπορούμε να κρατήσουμε ο ένας το χέρι του άλλου. Τα κράτη δεν πρέπει να είναι φρούρια απομόνωσης, αλλά γέφυρες προσφοράς.

Όχι πια πόλεμοι για τη γη και το χρήμα. Τα συμφέροντα των λίγων δεν μπορούν να ποτίζονται με το αίμα των πολλών. Η αληθινή ισχύς ενός κράτους δεν κρίνεται από την επιβολή του στον γείτονα, αλλά από την ικανότητά του να προσφέρει αλληλεγγύη την ώρα της ανάγκης. Όταν ένας λαός υποφέρει, όλη η ανθρωπότητα πονάει.

Οραματιζόμαστε ηγέτες που κυβερνούν με καλοσύνη και διαφάνεια, ανεπηρέαστους από σκοτεινές δυνάμεις και υστεροβουλία. Άνθρωποι που βλέπουν το αξίωμά τους όχι ως θρόνο εξουσίας, αλλά ως διακονία προς τον πολίτη.

Ο μοναδικός γνώμονας πρέπει να είναι το κοινό καλό:

• Παιδεία που καλλιεργεί ελεύθερες και ηθικές ψυχές.
• Υγεία ως αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα για κάθε άνθρωπο.
• Περιβάλλον που το σεβόμαστε ως το κοινό μας σπίτι.
• Τροφή και νερό για όλους, χωρίς αποκλεισμούς.

Ας σταματήσουν οι πονηριές και οι προδοσίες. Ας αντικατασταθούν από την ευγένεια και τον σεβασμό στην ιδιαιτερότητα κάθε πολιτισμού. Τα κράτη υπάρχουν για να υπηρετούν τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος τα κράτη.

Δίκαια, ισότιμα, ανθρώπινα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, κάτω από κάθε σημαία, χτυπά η ίδια καρδιά που αναζητά ασφάλεια, αγάπη και δημιουργία.

Να γίνουμε επιτέλους Άνθρωποι

Ρε παιδιά, μια ζωή την έχουμε, γιατί να την τρώμε μέσα στη μαυρίλα και το μίσος; Κοιτάξτε γύρω σας. Ο κόσμος είναι πανέμορφος, αλλά εμείς τον καταντήσαμε ένα πεδίο μάχης για τα συμφέροντα και τις κακίες.

Αυτό που είπε ο Χριστός, το «αγαπάτε αλλήλους», δεν είναι θεωρία για τα βιβλία. Είναι η ίδια η ζωή. Είναι να βλέπεις τον άλλον, απ’ όποιο κράτος κι αν είναι, και να λες: «Αυτός είναι αδελφός μου, πονάει όπως εγώ, πεινάει όπως εγώ».

Φτάνει πια με τους πολέμους και τις πονηριές. Φτάνει με το «τι θα κερδίσω εγώ κι ας καταστραφείς εσύ». Τα κράτη πρέπει να είναι σαν μια μεγάλη αγκαλιά. Οι κυβερνήτες να είναι άνθρωποι με καθαρό βλέμμα, που δεν τους αγγίζει το σκοτάδι και το χρήμα. Να νοιάζονται μόνο για ένα πράγμα: να έχει ο κόσμος το ψωμί του, το νερό του, να έχει ο παππούς το φάρμακό του και το παιδί το σχολείο του.

Να υπάρχει σεβασμός, ρε γαμώτο. Να μη σε κοροϊδεύει ο διπλανός σου, να μη σου σκάβει το λάκκο. Να υπάρχει αυτή η γλυκιά αλληλεγγύη, που όταν πέφτεις, ο άλλος να τρέχει να σε σηκώσει, όχι να σε πατήσει.

Αν διώξουμε τη βρωμιά από μέσα μας, αν καθαρίσουμε την καρδιά μας από τη διχόνοια, όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Το φως είναι εκεί, περιμένει να το δούμε. Ας ζήσουμε με φιλότιμο, με ευγένεια και με αγάπη. Μόνο έτσι θα σωθούμε, μόνο έτσι θα βρούμε την ησυχία μας.