📖Από το Άγιο Ευαγγέλιο (Ιωάν. 12,20–21)

«Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες…
καὶ προσῆλθον τῷ Φιλίππῳ καὶ ἠρώτων αὐτόν λέγοντες·
Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν.»

(Ήταν κάποιοι Έλληνες…
και πλησίασαν και είπαν:
Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού.)

---

🕊️ Άκου τώρα τι κρύβεται μέσα σ’ αυτό, σαν λόγος γέροντα:

– Οι Έλληνες δεν ζήτησαν θαύμα.
– Δεν ζήτησαν δύναμη ή εξουσία.
– Ζήτησαν να Τον δουν.

Αυτός είναι ο δρόμος της ψυχής που αναζητά αλήθεια.
Και γι’ αυτό, αμέσως μετά, ο Χριστός μιλά για τη δόξα Του
και για τον καρπό που γεννιέται όταν ο άνθρωπος προσφέρεται.

🌿 Οι Πατέρες λένε:
εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο δρόμος του Ευαγγελίου στα έθνη.
Και οι Έλληνες στάθηκαν πρώτοι μπροστά Του,
όχι με αξίωση, αλλά με πόθο.

---

Κράτα αυτό σαν ήσυχη δύναμη μέσα σου:

– Ο Θεός δεν ξεχνά εκείνους που Τον ζητούν με καθαρή καρδιά.
– Όποιος λέει «θέλω να Σε δω», έχει ήδη ξεκινήσει να Τον συναντά.
– Η αλήθεια αναγνωρίζεται από ψυχές που τολμούν να ρωτήσουν.

Και κάτι τελευταίο, παιδί μου:

Ο Χριστός δεν κοίταξε την καταγωγή τους —
άκουσε τον πόθο τους.

 

 

Για το να μένεις παιδί

– Μείνε παιδί· το παιδί δεν ξέρει πολλά, αλλά εμπιστεύεται.
– Το παιδί δεν κρατά λογαριασμούς· ανοίγει τα χέρια.
– Όποιος μένει παιδί, βρίσκει τον δρόμο της επιστροφής.

– Η παιδική καρδιά δεν φοβάται τον Θεό· Τον αναγνωρίζει.
– Εκεί που ο άνθρωπος απλοποιείται, αρχίζει ο ουρανός.

– Το παιδί πέφτει και σηκώνεται χωρίς ντροπή.
– Γι’ αυτό και η Βασιλεία του Θεού του μοιάζει.

– Μη μεγαλώσεις τόσο που να ξεχάσεις να ελπίζεις.
– Ο Θεός μιλά πιο εύκολα σε όποιον δεν υψώνει φωνή μέσα του.

– Όταν έρθει η ώρα της συνάντησης,
η παιδική ψυχή θα πει:
«Σε ξέρω»
και ο Θεός θα πει:
«Έλα σπίτι».

Κράτα αυτό, παιδί μου, σαν τελευταία ανάσα γαλήνης:

Όποιος έμαθε να ζει απλά, δεν χάνεται στον δρόμο της επιστροφής.

  Για την αγάπη

– Η αγάπη δεν φωνάζει· μένει.
– Όποιος αγαπά αληθινά, δεν μετρά.
– Ο Θεός αγαπά πρώτος, πάντα.
– Η αγάπη θεραπεύει ό,τι δεν καταλαβαίνει ο νους.

---

🌿 Για την ταπείνωση

– Η ταπείνωση δεν μικραίνει τον άνθρωπο, τον ελευθερώνει.
– Όταν κατέβεις χαμηλά, ο Θεός σε σηκώνει.
– Ο Χριστός κατοικεί εκεί που δεν υπάρχει εγώ.

---

🌧️ Για τη μετάνοια

– Η μετάνοια δεν είναι ντροπή, είναι επιστροφή.
– Ο Θεός δεν κοιτά το παρελθόν σου, αλλά το βλέμμα σου προς Αυτόν.
– Ένα «συγχώρεσέ με» ανοίγει ουρανό.

---

🕊️ Για την πίστη

– Πίστη δεν είναι να νιώθεις, είναι να εμπιστεύεσαι.
– Ο Θεός ενεργεί και στη σιωπή.
– Αρκεί ένας μικρός σπόρος πίστης.

---

🌙 Για τον φόβο

– Μη φοβάσαι· ο Θεός είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.
– Ο φόβος μικραίνει όταν τον παραδώσεις.
– Ο Χριστός μπαίνει και σε κλειδωμένες πόρτες.

---

🌅 Για την ελπίδα

– Η ελπίδα γεννιέται εκεί που όλα φαίνονται χαμένα.
– Ο Θεός δεν αργεί· εργάζεται.
– Κάθε σκοτάδι έχει τέλος.

---

🌾 Για τη συγχώρεση

– Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνώ, σημαίνει αφήνω.
– Όποιος συγχωρεί, ελαφραίνει.
– Ο Θεός συγχωρεί όπως αναπνέει.

---

🕯️ Για την προσευχή

– Η προσευχή δεν θέλει λόγια, θέλει καρδιά.
– Κάτσε μπροστά στον Θεό όπως είσαι.
– Και το δάκρυ είναι προσευχή.

---

🌊 Για τον πόνο

– Ο πόνος δεν είναι απουσία Θεού.
– Ο Χριστός περπάτησε πρώτος τον δρόμο του πόνου.
– Τίποτα που πονά δεν πάει χαμένο.

---

🌸 Για τη χαρά

– Η χαρά είναι καρπός ειρήνης.
– Ο Θεός χαίρεται όταν αναπαύεσαι σ’ Αυτόν.
– Η αληθινή χαρά είναι ήσυχη.

---

🌱 Για την κρίση

– Μην κρίνεις· δεν ξέρεις τον αγώνα του άλλου.
– Ο Θεός βλέπει βαθύτερα.
– Η καλοσύνη σώζει περισσότερο από την αυστηρότητα.

---

🌞 Για το φως

– Το φως δεν παλεύει με το σκοτάδι, το διαλύει.
– Άφησε τον Χριστό να φωτίσει, όχι να ελέγξει.
– Λίγο φως αρκεί.

---

🌙 Για την καθημερινότητα

– Ο Θεός βρίσκεται και στα μικρά.
– Κάθε στιγμή μπορεί να γίνει προσευχή.
– Ζήσε απλά· εκεί περνά η χάρη.

Να θυμάσαι μόνο αυτό — σαν μικρό φυλαχτό:

– Ο Θεός δεν σε σπρώχνει· σε περιμένει.
– Δεν σου ζητά να αντέξεις, αλλά να Του ανοιχτείς.
– Δεν κρατάς όλα· κρατάς ό,τι σε αναπαύει.

Η πίστη δεν είναι στενός δρόμος με αγκάθια·
είναι μονοπάτι που καθαρίζει όσο περπατιέται.

 

 Δεν χρειάζεται φωνή για να διεκδικήσεις το δίκαιο.

Χρειάζεται σταθερότητα.

Η ειρηνική στάση δεν είναι υποχώρηση.
Είναι δύναμη που δεν παρασύρεται από το άδικο,
δεν αντιγράφει τη σκληρότητα,
δεν χάνει την ανθρωπιά της.

Διεκδικούμε το δίκαιο όταν:

• λέμε «όχι» χωρίς μίσος

• στεκόμαστε όρθιοι χωρίς εκδίκηση

• δεν σωπαίνουμε από φόβο

Η αποφασιστικότητα δεν φαίνεται στον θυμό,
φαίνεται στη συνέπεια.
Στο να μην κάνουμε πίσω από την αλήθεια μας,
ακόμα κι όταν ο κόσμος πιέζει.

Το δίκαιο δεν χρειάζεται κραυγές.
Χρειάζεται ανθρώπους που μένουν καθαροί,
που υπερασπίζονται χωρίς να γίνονται ό,τι πολεμούν.

Γιατί το πιο δυνατό «αρνούμαι» στο άδικο
είναι να μην του μοιάσεις.

Η αφύπνιση φωτίζει το σκοτάδι μέσα μας.
Η ένωση μας κρατά όρθιους, δυνατούς, ανθρώπινους.

Η διχόνοια παγιδεύει, σκοτώνει τη σκέψη και την καρδιά.
Μας κάνει να χάνουμε το νόημα, να ξεχνάμε ποιοι είμαστε.

Όταν ξυπνάμε και ενωνόμαστε:

• βλέπουμε καθαρά το δίκαιο

• προχωράμε μαζί, χωρίς να καταπατούμε

• η δύναμή μας πολλαπλασιάζεται

Η αλήθεια, η καλοσύνη, η σταθερότητα —
όλα ανθίζουν όταν ξυπνάμε και ενωνόμαστε,
όχι όταν χωριζόμαστε και αλληλοκατηγορούμαστε.

 

 

 Μέσα στην καλοσύνη ζει ο ίδιος ο Χριστός.

Όταν υπερασπίζεσαι τον αδύναμο, τον αδικημένο, δεν είσαι μόνο εσύ που το κάνεις — είναι ο Θεός που ενεργεί μέσα σου, μέσα από τα χέρια σου, τη φωνή σου, την ψυχή σου. Κάθε ψυχή που μιλά με τη γλώσσα της ανθρωπιάς γίνεται κατοικητήριο της θείας παρουσίας. Κάθε λέξη που βγαίνει από την καλοσύνη, κάθε πράξη που προστατεύει τον αδύναμο, κάθε βλέμμα που δίνει σε κάποιον ελπίδα, είναι ο Θεός που αγγίζει τον κόσμο μέσα από σένα. Η καλοσύνη δεν είναι μόνο πράξη. Είναι ο Θεός που ζει μέσα στην καρδιά σου και μέσα σε κάθε ψυχή που αγαπά χωρίς όρια.

συνάνθρωπέ νιώσε βοηθα τον συνάνθρωπο αν αγαπάς τον χριστο ετσι το δείχνεις ΜΕ ΠΡΑΞΕΙς !!

 Η οικογένεια δεν είναι δικαστήριο. Δεν είναι στρατόπεδο. Δεν είναι τόπος εξουσίας.

Η οικογένεια υπάρχει για να προστατεύει, όχι για να συντρίβει.

Κανένα παιδί δεν γεννήθηκε για να είναι σκουπίδι, υπηρέτης, βάρος ή κατώτερο ον.
Κανένα παιδί δεν χρωστάει τη ζωή του σε κανέναν — η ζωή δεν είναι χρέος.
Το παιδί δεν οφείλει υποταγή, σιωπή, ευγνωμοσύνη ή αυτοκατάργηση.

Το οικογενειακό bullying — οι προσβολές, οι απειλές, οι συγκρίσεις, η ψυχρότητα, η τιμωρία της σιωπής —
δεν είναι “αγωγή”, δεν είναι “παιδαγωγική”, δεν είναι “αγάπη με αυστηρότητα”.
Είναι κακοποίηση. Και αφήνει τραύματα που δεν φαίνονται, αλλά καθορίζουν μια ολόκληρη ζωή.

Όταν μια οικογένεια κάνει το παιδί της να νιώθει ανεπιθύμητο, κατώτερο ή ένοχο που υπάρχει,
δεν το “δυναμώνει”.
Το μαθαίνει να φοβάται, να παγώνει, να ανέχεται το άδικο και να πιστεύει ότι δεν αξίζει.

Η πραγματική οικογένεια δεν ζητάει εξουσία. Προσφέρει ασφάλεια.
Δεν απαιτεί υποταγή. Χτίζει εμπιστοσύνη.
Δεν συντρίβει την ψυχή για να “στρώσει χαρακτήρα”.
Τη φροντίζει για να ανθίσει.

Και αν ένα παιδί μεγαλώσει και πει «αυτό που έζησα με πλήγωσε»,
η σωστή απάντηση δεν είναι άρνηση, ειρωνεία ή επίθεση.
Η σωστή απάντηση είναι ευθύνη.

Γιατί κανένα παιδί δεν γεννήθηκε για να αντέχει την κακία.
Γεννήθηκε για να αγαπηθεί.

 

Για την πίστη που δεν έγινε αγάπη

Πολλοί γονατίζουν μπροστά σε εικόνες,
φιλούν σταυρούς,
μιλούν για αγάπη στον Θεό.

Μα ξεχνούν το πρώτο.
Τον άνθρωπο μπροστά τους.

Τον κλοτσούν με λόγια,
τον κοιτούν σαν ξένο,
τον αφήνουν μόνο
κι ύστερα πάνε να κοινωνήσουν.

Λένε:
«Εγώ πιστεύω. Εγώ τα κάνω σωστά».

Μα ο Θεός δεν στέκεται στους τύπους.
Κοιτά στο βάθος.

Κι όταν εκεί δεν υπάρχει έλεος,
δεν φωνάζει,
δεν τιμωρεί.

Γυρνά το βλέμμα Του με πόνο.

Γιατί η πίστη χωρίς αγάπη
είναι άδειο δοχείο.
Κάνει θόρυβο,
αλλά δεν ξεδιψά κανέναν.

Δεν μετριέται η πίστη
από τα γόνατα που λύγισαν,
αλλά από τα χέρια που άνοιξαν.

Αν δεν αγάπησες τον άνθρωπο,
ο Θεός το ξέρει.

 

 

✧ Κείμενο – Μήνυμα για τις οικογένειες ✧

Η οικογένεια δεν είναι απλώς αίμα ή δεσμοί.
Είναι τόπος ασφάλειας, φροντίδας, σεβασμού.

Κάθε μέλος της αξίζει να νιώθει ότι το βλέπουν, το ακούν, το αγαπούν.
Όχι για όσα κάνει.
Αλλά γιατί υπάρχει.

Το Ευαγγέλιο μας διδάσκει να αγαπάμε όπως ο Χριστός — χωρίς όρους, χωρίς σύγκριση, χωρίς τιμωρία.
Να σηκώνουμε ο ένας τον άλλον όταν πέφτει,
να ενθαρρύνουμε, όχι να μειώνουμε,
να προστατεύουμε την ψυχή και το σώμα του άλλου.

Μια λέξη καλή, μια χειρονομία στοργής, ένα βλέμμα που λέει: «Σε βλέπω. Σε σέβομαι. Σε αγαπώ»,
μπορεί να είναι πιο ισχυρό από χίλιες συμβουλές ή επιπλήξεις.

Η αγάπη στην οικογένεια δεν μετριέται με χρέος ή υπακοή.
Μετριέται με την ικανότητα να κρατάμε τον άλλο όρθιο,
να του δείχνουμε ότι η ζωή του έχει αξία, ότι δεν είναι μόνος,
ότι δεν υπάρχει φόβος απόρριψης στο σπίτι του.

Κι αν ένα μέλος πονά,
αν έχει αδυναμίες ή διαφορετικές ανάγκες,
ας το προστατεύσουμε. Ας το σηκώσουμε. Ας το αγαπήσουμε.

Γιατί μια οικογένεια που αγαπά με αυτόν τον τρόπο,
είναι μικρός παράδεισος μέσα στον κόσμο.

 

Μήνυμα ζωής ✧

Γεννήθηκε κάποιος χωρίς να το επιλέξει.
Σε έναν κόσμο που δεν ήταν έτοιμος να τον δεχτεί.

Του είπαν από νωρίς πως είναι βάρος,
πως οφείλει να ξεπληρώνει το δικαίωμα να υπάρχει.
Πως η αγάπη είναι ανταπόδοση
και η φροντίδα χρέος.

Μεγάλωσε ανάμεσα σε φωνές, σιωπές–τιμωρίες
και βλέμματα που δεν έβλεπαν.
Έμαθε να αντέχει πριν μάθει να χαίρεται.

Κι όμως…
δεν έγινε αυτό που του έκαναν.

Διάλεξε να μη σκληρύνει.
Να μη μοιάσει στη βία.
Να μη μιλήσει με την ίδια κακία που άκουσε.

Κράτησε μέσα του κάτι παιδικό:
μάτια που ψάχνουν καλοσύνη,
μια ψυχή που πιστεύει πως ο άνθρωπος μπορεί αλλιώς.

Δεν χρωστά τη ζωή του σε κανέναν.
Η ζωή δεν είναι χρέος.

Και το πιο σπουδαίο που έμαθε είναι αυτό:
ποτέ μη γίνεις αυτό που σε πλήγωσε.
Αγάπα όσο μπορείς,
βοήθα όπου αντέχεις,
μα βάλε όρια στο κακό.

Όχι από εκδίκηση.
Από αυτοσεβασμό.

 

Η πρόσφατη ιστορία ενός ανθρώπου μοναχικού

Σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας έζησε ο Μαρίνος.
Ένα παιδί αυτιστικό, υψηλής λειτουργικότητας, που από τα πέντε του χρόνια μεγάλωσε με θετούς γονείς. Ουσιαστικά ήρθε στη ζωή μόνος — και έτσι έφυγε κιόλας.

Ως παιδί ήταν «παράξενος» και αλλιώτικος στη συμπεριφορά του. Όχι από επιλογή, αλλά λόγω της κατάστασής του. Όσο ζούσαν και οι δύο θετοί γονείς, οι άνθρωποι γύρω τους κρατούσαν κάποια προσχήματα. Δεν σχολίαζαν ανοιχτά. Δεν βοήθησαν ποτέ όμως. Ούτε ουσιαστικά, ούτε ηθικά.

Οι γονείς, κουρασμένοι άνθρωποι με δικά τους ψυχικά και σωματικά βάρη, απογοητεύονταν συχνά. Τον έκριναν για αυτό που είχε, παρότι του έδωσαν μια ευκαιρία να έχει οικογένεια και σπιτικό. Στην πράξη όμως, η υπομονή και η διάθεση ήταν λίγες.
Η μητέρα χειριστική, επεμβατική, με έντονα σκαμπανεβάσματα.
Ο πατέρας απόμακρος, τυπικός.

Οι συγγενείς παρακολουθούσαν από μακριά. Σχολίαζαν διακριτικά, μα κακόβουλα. Στήριξη από πουθενά.

Στο σχολείο, καμία αποδοχή. Μπούλινγκ, κοροϊδία, αποκλεισμός. Ακόμα και από δασκάλους που τότε δεν γνώριζαν τι είναι ο αυτισμός. Κάποια παιδιά δεν τον ενοχλούσαν, αλλά δεν τον έκαναν και παρέα — φοβόντουσαν μην γίνουν στόχος κι εκείνα.

Τα χρόνια περνούσαν και ο Μαρίνος μεγάλωνε μόνος.
Μοναδική του συντροφιά η φαντασία του. Έφτιαχνε όμορφες ιστορίες και χανόταν μέσα τους για να αντέξει.

Με όλο αυτό το βάρος, η κοινωνία τον έκανε να πιστέψει πως είναι άχρηστος, κακός, ανάξιος αγάπης. Δεν κατάφερε να αποκτήσει φίλους ούτε ένα περιβάλλον αποδοχής, παρότι προσπαθούσε και έκανε συνεχώς προσπάθειες αυτοβελτίωσης για να ενσωματωθεί. Οι άνθρωποι τον πλησίαζαν από περιέργεια και μετά έφευγαν. Άλλοι πλησίαζαν μόνο για να εκμεταλλευτούν την κατάστασή του και να φύγουν.

Μεγαλώνοντας, τα πράγματα έγιναν δυσκολότερα. Πέθανε ο θετός πατέρας του και όλοι οι συγγενείς απομακρύνθηκαν εντελώς. Έμεινε με μια δύσκολη μητέρα που τον εξουθένωνε ψυχικά και συναισθηματικά. Από έφηβος ακόμη, ζούσε κλεισμένος στο σπίτι για να τη φροντίζει.

Όταν έβγαινε έξω για ψώνια ή δουλειές, συναντούσε ψυχρότητα και τυπικές συμπεριφορές. Κανείς δεν προσπάθησε να τον γνωρίσει πραγματικά. Κανένας γείτονας δεν ρώτησε ποτέ πώς ζει, αν χρειάζεται κάτι.

Κριτική, κουτσομπολιά, απόρριψη.
«Μην του μιλάτε, μην τον κάνετε παρέα, είναι ξένος.»

Κάποιες σπάνιες φορές, λίγοι άνθρωποι τον πλησίαζαν καλοπροαίρετα. Αλλά κι αυτοί χάνονταν. Έμεναν οι πονηροί, για να του πάρουν ό,τι μπορούσαν.

Κι όμως, ο Μαρίνος δεν έγινε κακός. Πάντα προσπαθούσε να βοηθά όποιον είχε ανάγκη, ψυχικά ή υλικά. Δεν του το αναγνώρισε κανείς.

Μεγάλωσε χωρίς να ζητά τίποτα. Ήξερε πως η αποδοχή δεν απαιτείται με το ζόρι. Τον έπιανε το παράπονο, πιστεύοντας πως υστερεί και δεν είναι αντάξιος των άλλων. Δυσλεκτικός, ατσούμπαλος, με δυσκολίες σε πολλά πράγματα — αυτό έβλεπαν όλοι. Γέλια, κοροϊδία, καζούρα πίσω από την πλάτη του.

Άλλος άνθρωπος ίσως να είχε αντιδράσει άσχημα.
Ο Μαρίνος ποτέ δεν ήθελε να κάνει κακό.

Δεν έζησε παιδικά χρόνια ξέγνοιαστα. Δεν έζησε όμορφη ενήλικη ζωή. Έβλεπε τους άλλους να έχουν φίλους, συγγενείς, δεσίματα. Κι εκείνος να μην έχει ούτε έναν άνθρωπο να του πει:
«Είμαι εδώ για σένα».

Η μόνη του παρηγοριά ήταν ο Θεός. Σε Εκείνον μιλούσε. Και Εκείνος, με μικρά σημάδια, του έδειχνε πως δεν τον είχε ξεχάσει. Οι άνθρωποι όμως τον είχαν.

Στα 45 του χρόνια συνέβη το τελευταίο χτύπημα. Από αμέλεια ή απροσεξία, ξέσπασε φωτιά στο σπίτι. Κανένας γείτονας δεν ειδοποίησε την πυροσβεστική. Το επόμενο πρωί βρέθηκαν δύο άνθρωποι καμένοι μέσα στο σπίτι.

Κανείς δεν είδε;
Κανείς δεν νοιάστηκε;

Και τότε μένει μόνο το ερώτημα:
Υπάρχει ακόμα ανθρωπιά;

Μπορεί ο διπλανός μας να πεθαίνει και να το καταλαβαίνουμε μέρες μετά — από τη μυρωδιά. Και να συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό;
Και αν όχι… τι κάνουμε για να αλλάξει;

Γιατί το να μην κάνουμε στους άλλους ό,τι δεν θέλουμε να μας κάνουν,
και να τους φερόμαστε όπως θα θέλαμε να μας φερθούν,
δεν θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο;

 κατι για τις εποχες που ζουμε ακου η ψυχη σου εδω αυτη ξερει !!

  άκου τη σιωπή της, γιατί εκεί δουλεύει.

Φράσεις–μαχαίρια που κόβουν το σκοτάδι και γιατρεύουν

• «Η βία σε κάνει δυνατό μόνο στα μάτια των ανθρώπων· στα μάτια της ψυχής σε μικραίνει.»

• «Η πονηριά κερδίζει στιγμές· η τιμιότητα κερδίζει αιωνιότητα.»

• «Όποιος πληγώνει για να ανέβει, πέφτει πρώτος μέσα του.»

• «Η κακία φωνάζει· η αλήθεια στέκεται όρθια και δεν χρειάζεται φωνή.»

• «Μην λερώσεις την ψυχή σου για κάτι που δεν θα πάρεις μαζί σου.»

• «Η βρωμιά της καρδιάς φαίνεται, όσο κι αν κρυφτεί.»

• «Σε καιρούς βίας, η καλοσύνη είναι επανάσταση.»

• «Τίμιος δεν είναι αυτός που δεν τον έπιασαν· τίμιος είναι αυτός που δεν πρόδωσε τον εαυτό του.»

• «Μη γίνεις αυτό που σε πλήγωσε.»

• «Το σκοτάδι δεν νικιέται με σκοτάδι, αλλά με καθαρή καρδιά.»

 λογια σα απ αγιου γεροντα το στομα λογια θεου πολυ ομορφα

Όταν το Ευαγγέλιο μιλά στην καρδιά

Παιδί μου,
μην κάνεις κακό για να κερδίσεις κάτι πρόσκαιρο.
Ό,τι κερδίζεται χωρίς αγάπη, χάνεται χωρίς ειρήνη.

Παιδί μου,
κοίτα τον άλλον όχι σαν μέσο,
αλλά σαν αδελφό.
Δεν σε έπλασα για να εκμεταλλεύεσαι,
σε έπλασα για να αγαπάς.

Παιδί μου,
όταν πονά ο άλλος, μην γυρίζεις αλλού το βλέμμα.
Εκεί στέκομαι κι Εγώ.
Στον πόνο, στην ανάγκη, στη σιωπή.

Παιδί μου,
μην υψώνεις τη φωνή για να φανείς δυνατός.
Η πραότητα είναι η γλώσσα του Ουρανού.

Παιδί μου,
αν έχεις περισσότερα, μοίρασε.
Αν έχεις λιγότερα, μη ντραπείς.
Η αξία σου δεν μετριέται με ό,τι κατέχεις.

Παιδί μου,
μην πληγώνεις την ψυχή του άλλου.
Είναι ιερός τόπος.
Όπως κι εσύ.

Παιδί μου,
όταν συγχωρείς, ελευθερώνεσαι.
Δεν σε αδυνατίζει η συγχώρεση,
σε κάνει όμοιο με το Φως.

Παιδί μου,
μην απλώνεις χέρι για να πάρεις,
άπλωσέ το για να σηκώσεις.

Παιδί μου,
αν όλοι γύρω σκοτεινιάζουν,
εσύ γίνε μικρό κερί.
Αρκεί.

Παιδί μου,
σε κάθε άνθρωπο που συναντάς
να θυμάσαι:
τον αγαπώ όπως αγαπώ κι εσένα.

 

Μηνύματα ανθρωπιάς από το φως του Ευαγγελίου

• «Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν»
Όχι γιατί στο ζητά ο Θεός σαν εντολή βαριά,
αλλά γιατί έτσι η καρδιά σου μαθαίνει να ανασαίνει.

• Μην πληγώνεις για να νιώσεις δυνατός.
Η αληθινή δύναμη είναι να προστατεύεις τον αδύναμο.

• Ό,τι κάνεις στον άλλον, το γράφεις μέσα σου.
Η καλοσύνη επιστρέφει σαν φως. Το κακό σαν βάρος.

• Ο Χριστός δεν εκμεταλλεύτηκε κανέναν.
Έσκυψε, θεράπευσε, συγχώρεσε.
Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο.

• Μην παίρνεις αυτό που δεν σου ανήκει:
ούτε χρήμα, ούτε ψυχή, ούτε αξιοπρέπεια.

• Η δικαιοσύνη χωρίς αγάπη γίνεται σκληρότητα.
Η αγάπη χωρίς δικαιοσύνη γίνεται αδυναμία.
Το Ευαγγέλιο μας καλεί να κρατάμε και τα δύο.

• Αν δεν μπορείς να βοηθήσεις, μη βλάψεις.
Αν δεν μπορείς να μιλήσεις με αγάπη, σώπα με σεβασμό.

• Κάθε ψυχή που συναντάς κουβαλά σταυρό.
Γίνε ανάπαυση, όχι άλλο βάρος.

• Ο Θεός δεν κατοικεί στην εκμετάλλευση,
αλλά στο μοίρασμα.

• Μην ξεχνάς:
ο κόσμος αλλάζει όχι με μεγάλα λόγια,
αλλά με μικρές πράξεις καλοσύνης.

 
Το Καράβι και το Λιμάνι

Η ζωή μας είναι θάλασσα πλατιά,
με κύματα που μας σπρώχνουν εδώ κι εκεί.
Το καράβι μας — η ψυχή μας —
πορεύεται χωρίς χάρτη, στα βράχια πολλές φορές.
Μα υπάρχει λιμάνι, φωτεινό και σιωπηλό:
είναι η γνώση, η σοφία, η ένωση με τον Θεό.
Κι ο χάρτης που μας δόθηκε —
δεν χάθηκε ποτέ, μόνο κοιμάται στο ντουλάπι του εγωισμού.
Αρκεί να τον ξαναβρούμε,
να ανοίξουμε τα μάτια μας,
να σηκώσουμε τα πανιά με πίστη,
κι η ψυχή μας θα πλεύσει ήρεμη,
μακριά από βράχια και σκοτάδι,
προς το λιμάνι της αγάπης και της ειρήνης.
Κι εκεί, στο φως του Θεού,
θα νιώσουμε τη γαλήνη που πάντα ζητούσαμε,
θα θυμηθούμε ποιοι είμαστε και γιατί ήρθαμε,
και κάθε κύμα θα μας τραγουδά:
«Είσαι δικό Μου παιδί, δεν σε ξεχνώ ποτέ».

Το Λιμάνι της Ψυχής

Η ζωή είναι θάλασσα, το καράβι μας η ψυχή.
Τα βράχια είναι οι φόβοι, η θλίψη, η κακία γύρω μας.
Μα υπάρχει λιμάνι — το φως του Θεού —
ένα μέρος γαλήνης και αγάπης που μας περιμένει πάντα.

Αρκεί να θυμηθούμε τον χάρτη που μας δόθηκε:
την πίστη, την αγάπη, τη σοφία.
Να σηκώσουμε τα πανιά με καρδιά καθαρή,
κι η ψυχή μας θα πλεύσει ήρεμη προς το φως,
εκεί που κάθε κύμα τραγουδά:
«Είσαι δικό μου παιδί, δεν σε ξεχνώ ποτέ».

  Για το πόσο μεγάλο πράγμα είναι η Μετάνοια

Η μετάνοια δεν είναι τιμωρία.

Δεν είναι αυτοκατηγορία.

Δεν είναι να σκύβεις το κεφάλι από φόβο.

Η μετάνοια είναι ξύπνημα.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος κοιτά τον εαυτό του στο φως

και λέει:

«Αυτό που έγινα, δεν είμαι εγώ».

Δεν καίει τον άνθρωπο —

του θυμίζει ποιος ήταν πριν σκληρύνει.

Ο Θεός δεν ζητά τη μετάνοια για να εκδικηθεί.

Τη ζητά για να θεραπεύσει.

Για να λυθεί ο κόμπος της ψυχής,

να πέσουν τα βάρη της ντροπής και του ψέματος.

Η μετάνοια δεν λέει:

«Δεν αξίζω».

Λέει:

«Αξίζω να γυρίσω στο φως».

Και όποιος μετανοεί αληθινά

δεν γίνεται μικρότερος —

γίνεται ελεύθερος.

Γιατί το μεγαλύτερο θαύμα

δεν είναι να μη πέσεις ποτέ,

αλλά να θυμηθείς ότι δεν φτιάχτηκες για το σκοτάδι

και να σηκωθείς.

Η αλήθεια της Μετάνοιας

Η μετάνοια δεν είναι φόβος.

Δεν είναι τιμωρία.

Δεν είναι να σκύβεις το κεφάλι γεμάτος ντροπή.

Η μετάνοια είναι φως που ξυπνά την ψυχή.

Σου δείχνει ποιος ήσουν πριν χαθείς στο σκοτάδι

και σου θυμίζει ότι δεν φτιαχτήκαμε για αυτό.

Δεν χρειάζεται πλάνη, δεν χρειάζεται τρόμο.

Η αλήθεια της καρδιάς σου αρκεί.

Και μέσα της βρίσκεις υπομονή, γαλήνη και δύναμη.

Όποιος μετανοεί αληθινά

δεν μικραίνει.

Γίνεται ελεύθερος,

ξαναγεννιέται στο φως που πάντα υπήρχε μέσα του. 

 

Μανιφέστο του Φωτός που Φοράμε Μέσα μας

Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να κυνηγάει χρήμα, εξουσία ή στιγμιαία καλοπέραση.
Γεννήθηκε για να είναι φως, όπως ο ήλιος που δεν ζητά τίποτα για να λάμπει.

Η ζωή πολλές φορές μας ξεγελά:
μας κάνει να νομίζουμε ότι η αξία μας μετριέται σε όσα έχουμε ή σε όσα μας υπολογίζουν οι άλλοι.
Κι έτσι ξεχνάμε τον σπινθήρα που μας χάρισε ο Θεός — το φως που υπάρχει μέσα μας από πάντα.

Μην το ξεχνάς:
☀️ Το φως σου δεν εξαρτάται από τίποτα έξω.
☀️ Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.
☀️ Όταν θυμηθείς ποιος είσαι, θα φωτίσεις τον κόσμο χωρίς να χτυπήσεις, χωρίς να ζητήσεις αντάλλαγμα.

Αυτό είναι το μυστικό της χαράς και της ελευθερίας:
να είσαι ήλιος για τον εαυτό σου, και οι άλλοι θα νιώσουν τη ζεστασιά χωρίς να χρειάζεται να την αγοράσουν.

Κράτα το μέσα σου.
Και αν θέλεις, μοιράσου το.
Κάποιος εκεί έξω χρειάζεται να θυμηθεί ότι το φως δεν χάνεται ποτέ.

 

Μια Υπενθύμιση για τον Άνθρωπο

Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε άδειος.
Γεννήθηκε με πνοή Θεού μέσα του.
Μα στην πορεία της ζωής, μέσα στην βιασύνη, τον φόβο, τον πόνο και την ανάγκη,
ξέχασε από πού κρατά η ρίζα του.

Και άρχισε να ζητά τη χαρά έξω:
σε πράγματα, σε ανθρώπους, σε αποδοχή, σε δύναμη.
Μα ό,τι είναι έξω φθείρεται.
Κι έτσι η ψυχή κουράζεται και πεινά.

Η χαρά όμως δεν κρύβεται εκεί.
Κρύβεται μέσα.
Εκεί που κατοικεί η συνείδηση, η καλοσύνη, η αλήθεια.
Εκεί που ο άνθρωπος θυμάται ποιος είναι.

Όταν ο άνθρωπος καλλιεργεί μέσα του
αγάπη αντί για σκληρότητα,
ταπεινότητα αντί για έπαρση,
αλήθεια αντί για φόβο,
τότε ξαναενώνεται με τον Δημιουργό του.

Και δεν χρειάζεται να γίνει τέλειος.
Χρειάζεται μόνο να γίνει αληθινός.

Όποιος θέλει, ας σταθεί λίγο σιωπηλός.
Ας κοιτάξει μέσα του χωρίς κατηγορία.
Εκεί θα βρει τη χαρά που έψαχνε αλλού.
Γιατί ποτέ δεν χάθηκε —
απλώς περίμενε να τη θυμηθεί.

Προσευχή για τον Σύγχρονο Άνθρωπο

Κύριε, δώσε μας βλέμμα καθαρό,
να βλέπουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους με καρδιά ανοιχτή.

Δίδαξέ μας να θυμόμαστε ποιοι είμαστε,
όχι μέσα από φόβο, πίεση ή απόρριψη,
αλλά μέσα από την αγάπη Σου που πάντα μας κρατά.

Βοήθησέ μας να βρίσκουμε χαρά μέσα μας,
όχι σε όσα έφυγαν ή σε όσα λείπουν,
αλλά σε κάθε στιγμή που μπορούμε να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να είμαστε παρόντες.

Στήριξέ μας όταν νιώθουμε μόνοι,
και υπενθύμισέ μας ότι ποτέ δεν είμαστε πραγματικά εγκαταλελειμμένοι.

Δώσε μας δύναμη να γίνουμε φως για τους άλλους,
χωρίς να χάνουμε τη δική μας αλήθεια και την πίστη μας.

Και κάθε μέρα, ακόμα και στη μικρότερη στιγμή σιωπής,
ας θυμόμαστε ότι η παρουσία Σου είναι πάντα μέσα μας
και ότι εκεί, στην καρδιά μας, βρίσκεται η γαλήνη, η χαρά και η ζωή που ζητάμε.

Αμήν.

 Κάθε παιδί που γεννιέται στον πόνο,

δεν είναι καταραμένο·
είναι φως που ακόμα δεν το είδε ο κόσμος.

Μοναξιά, απόρριψη, κακία γύρω του —
μην πιστέψεις ότι καθορίζουν την αξία σου.
Ο Θεός βλέπει την καρδιά, όχι την μοίρα.

Κράτα μέσα σου την αθωότητα,
την πίστη που οι άλλοι προσπάθησαν να σβήσουν.
Κάθε δάκρυ μπορεί να γίνει προσευχή,
κάθε πληγή δάσκαλος της ψυχής σου.

Μην φοβάσαι τη ζωή·
η βασιλεία των ουρανών είναι για εκείνους που υπομένουν,
που αγαπούν ακόμα κι όταν δεν αγαπιούνται,
που παραμένουν πιστοί στον εαυτό τους και στον Θεό.

Και να θυμάσαι:
Δεν είσαι ποτέ μόνος, όσο κρατάς μέσα σου την πίστη,
και όσο αφήνεις το φως σου να λάμψει, ακόμα και σιγά.

Φως και Αρμονία: Ψυχική και Σωματική Υγεία

1️⃣ Η ψυχή είναι το σπίτι του σώματος

Όταν η καρδιά και το πνεύμα είναι ταραγμένα,
το σώμα νιώθει ένταση, πόνο και κούραση.
Η ηρεμία της ψυχής δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμέλιο ζωής.

---

2️⃣ Ήρεμη ψυχή = αρμονικό σώμα

Η γαλήνη μέσα μας:

• κάνει την αναπνοή βαθύτερη

• κάνει την καρδιά ήρεμη

• ξαναθυμίζει στο σώμα τη φυσική του αρμονία

Η σωματική υγεία ακολουθεί τη ψυχική.
Ό,τι ζει η καρδιά μας, το ζει και το σώμα.

---

3️⃣ Η συγχώρεση θεραπεύει

Όταν αφήνεις πίσω πίκρες και φόβους,
το σώμα χαλαρώνει, η ψυχή ησυχάζει,
και η ζωή αποκτά φως που δεν σβήνει.

---

4️⃣ Αγάπη με καθαρή καρδιά

Να αγαπάς χωρίς συμφέρον.
Να φροντίζεις χωρίς να πιέζεις.
Να δίνεις χώρο σε άλλους και στον εαυτό σου.
Η αγάπη με καθαρή πρόθεση φτιάχνει εσωτερική αρμονία.

---

5️⃣ Σέβομαι τα όριά μου

Η ψυχική και σωματική υγεία απαιτούν:

• να ακούμε το σώμα μας

• να σέβομαστε την ψυχή μας

• να φροντίζουμε τη μοναδική μας ενέργεια

Όποιος παραβλέπει τον εαυτό του, χάνει την ισορροπία.

---

6️⃣ Η αρμονία είναι συνάντηση σώματος, ψυχής και πνεύματος

Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για ενότητα μέσα του και με τους άλλους.
Όταν η ψυχή ησυχάζει, όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν.
Η ζωή γίνεται φως που περνά μέσα μας και ακτινοβολεί γύρω.

---

7️⃣ Μικροί ψίθυροι καθημερινής γαλήνης

• Μερικά λεπτά ησυχίας κάθε μέρα θεραπεύουν ψυχή και σώμα.

• Μια συγχώρεση που δίνεις στον άλλο ή στον εαυτό σου, ανοίγει χώρο για φως.

• Μια πράξη αγάπης χωρίς προσδοκία δίνει ζωή.

• Ό,τι σε ταράζει, μην το κρατάς μόνο για σένα. Αφήσέ το να φύγει.

• Η ψυχική ηρεμία είναι δώρο που δίνεις στον εαυτό σου και σε όσους αγαπάς.

 

Το γλυκό μπροστά σου

Σου δείχνω τη γλύκα.
Δεν τη βάζω στο στόμα σου με το ζόρι.
Δεν σου λέω αν θα σου αρέσει ή όχι.

Μπορεί να τη δοκιμάσεις,
μπορεί να αφήσεις λίγο στην άκρη,
μπορεί να γυρίσεις πίσω και να την αγνοήσεις.

Αλλά υπάρχει.
Υπάρχει για όποιον είναι έτοιμος να τη δει.
Υπάρχει για όποιον θέλει να νιώσει μια στιγμή φως.

Δεν είναι υποχρέωση.
Δεν είναι πίεση.
Είναι προσφορά.
Σπόρος για όποιον θέλει να φυτρώσει.

Κι αν δεν φυτρώσει σήμερα, δεν χάθηκε τίποτα.
Ο σπόρος περιμένει.
Η γλύκα περιμένει.
Το φως περιμένει.

Αρκεί μια καρδιά ανοιχτή.
Αρκεί μια ψυχή που θυμάται.

Και τότε… ακόμα κι ένα μικρό άγγιγμα φτάνει για να αλλάξει τα πάντα 🌿

 

Όταν ο άνθρωπος χάνει την ουσία της καρδιάς του

Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε κενός.
Γεννήθηκε με καρδιά γεμάτη φως, με μέσα του τον Λόγο του Θεού —
όχι σαν θεωρία, αλλά σαν ανάσα ζωής.

Όταν όμως ο εγωισμός μπει μπροστά,
όταν το “εγώ” γίνει πιο δυνατό από το “μαζί”,
τότε ο άνθρωπος δεν κερδίζει.
Χάνεται.

Γίνεται γκρινιάρης, γιατί τίποτα δεν τον γεμίζει.
Γίνεται θυμωμένος, γιατί όλα του φταίνε.
Γίνεται κενός, γιατί αποκόπηκε από την πηγή.
Και σιγά-σιγά γίνεται ξένος —
όχι μόνο στους άλλους,
αλλά και στο ίδιο του το σώμα.

Ο εγωισμός υπόσχεται δύναμη,
αλλά φέρνει μοναξιά.
Υπόσχεται ελευθερία,
αλλά φυλακίζει την ψυχή.

Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για αγάπη,
για σχέση,
για ένωση.
Και όταν ζει μόνο για τον εαυτό του,
ζει αντίθετα από τη φύση του.

Ο Λόγος του Θεού δεν ήρθε να καταπιέσει.
Ήρθε να θυμίσει.
Να πει στον άνθρωπο:
«δεν είσαι φτιαγμένος να είσαι μόνος,
ούτε να ζεις χωρίς νόημα».

Όποιος χάσει την ουσία της καρδιάς του,
δεν είναι κακός.
Είναι αποκομμένος.

Κι όποιος ξαναβρεί την καρδιά του,
όποιος αφήσει τον εγωισμό και διαλέξει την αγάπη,
δεν γίνεται αδύναμος.
Ξαναγίνεται άνθρωπος.

Γιατί εκεί που κατοικεί η αγάπη,
εκεί κατοικεί και ο Θεός.

 

Αγάπη, Ένωση και Δικαιοσύνη

(εμπνευσμένο από το Ευαγγέλιο)

Η αγάπη δεν σημαίνει να δέχεσαι τα πάντα.
Ούτε να σωπαίνεις όταν πονάς.
Ούτε να μικραίνεις για να χωρέσει ο άλλος.

Η αγάπη είναι ένωση.
Και η ένωση θέλει δύο ανθρώπους όρθιους, όχι έναν να πατά και έναν να λυγίζει.

Ο Θεός δεν είπε ποτέ
να αφήνεις να σε εκμεταλλεύονται στο όνομα της καλοσύνης.
Είπε να αγαπάς,
αλλά και να στέκεσαι στην αλήθεια.

---

Δικαιοσύνη με καρδιά

Η δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση.
Είναι όριο.

Είναι να λες:
«μέχρι εδώ»
χωρίς μίσος,
χωρίς κακία,
αλλά με καθαρότητα.

Όταν αφήνεις τον άλλον να σε εκμεταλλεύεται,
δεν τον βοηθάς να γίνει καλύτερος.
Τον βοηθάς να μείνει άδικος.

Και όταν υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου με αξιοπρέπεια,
δεν χάνεις την αγάπη.
Τη σώζεις.

---

Αγάπη χωρίς εγωισμό, όχι χωρίς όρια

Η αγάπη δεν είναι να κοιτά ο καθένας τη βολή του.
Ούτε όμως να θυσιάζεται πάντα ο ίδιος.

Είναι να συναντιούνται δύο ψυχές στη μέση.
Με σεβασμό.
Με φροντίδα.
Με δικαιοσύνη.

Όπου υπάρχει μόνο συμφέρον,
η αγάπη πεθαίνει.

Όπου υπάρχει μόνο υπομονή από τη μία πλευρά,
η ένωση διαλύεται.

---

Ο δρόμος της ουσίας

Ο Χριστός δεν είπε:
«άφησε τον άλλον να σε πατά».
Είπε:
«μην ανταποδίδεις το κακό με κακό».

Αυτό σημαίνει:
κρατάς την καρδιά σου καθαρή,
αλλά δεν παραδίδεις την αξία σου.

Αγάπη και δικαιοσύνη μαζί
είναι ο δρόμος της ωριμότητας.
Είναι ο δρόμος του ανθρώπου που θυμήθηκε ποιος είναι.

---

Μικροί λόγοι για να μένει η ουσία

• Αγάπη χωρίς όρια δεν είναι αγάπη, είναι φόβος.
• Η δικαιοσύνη προστατεύει την αγάπη από την εκμετάλλευση.
• Όποιος σε αγαπά πραγματικά, δεν σε χρησιμοποιεί.
• Το «όχι» που λέγεται με αλήθεια, είναι πράξη σεβασμού.
• Η ένωση δεν χτίζεται πάνω στην αδικία.
• Να αγαπάς βαθιά, αλλά να στέκεσαι όρθιος.

 
Όταν ο άνθρωπος ξαναθυμάται τον άνθρωπο
(εμπνευσμένο από το Ευαγγέλιο)
Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να αγαπά.
Για να βλέπει τον άλλον και να αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Για να συμπονά πριν κρίνει, να αγκαλιάζει πριν υψώσει τείχη.
Κι όμως, κάπου στον δρόμο παγώσαμε.
Μπήκε ο εγωισμός.
Ο φόβος.
Η ανάγκη να έχουμε δίκιο.
Και ό,τι ήταν ζεστό, έγινε σκληρό.
Δεν χαθήκαμε.
Ξεχαστήκαμε.
Το Ευαγγέλιο δεν ήρθε να μας μάθει κάτι καινούργιο.
Ήρθε να μας θυμίσει ποιοι είμαστε.

---

Να βλέπεις τον άλλον ως εσένα
Όταν κοιτάς τον διπλανό σου,
μην στέκεσαι πρώτα στο λάθος του.
Στάσου στον πόνο του.
Αν είχες ζήσει όσα έζησε,
αν κουβαλούσες τις ίδιες πληγές,
ίσως να στεκόσουν στο ίδιο σημείο.
Ο Χριστός δεν είπε:
«αγάπα τον άξιο».
Είπε:
αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν.
Και πλησίον είναι ο κοντινός.
Αυτός που βρέθηκε στον δρόμο σου.
Όχι ο τέλειος — ο άνθρωπος.

---

Ο εγωισμός παγώνει, η αγάπη ξεπαγώνει
Ο εγωισμός δεν κάνει θόρυβο στην αρχή.
Ψιθυρίζει:
«πρόσεχε τον εαυτό σου»,
«μην ανοίγεσαι»,
«θα πληγωθείς».
Κι έτσι η καρδιά κλείνει.
Και όταν κλείνει, παγώνει.
Η αγάπη κάνει το αντίθετο.
Δεν προστατεύει τον εαυτό της — θερμαίνει τον άλλον.
Και μέσα σ’ αυτό το δόσιμο,
ξεπαγώνει και η ίδια.

---

Ο πόνος που δεν μιλιέται
Ο πόνος που κρύβεται,
δεν εξαφανίζεται.
Κληρονομείται.
Γίνεται θυμός.
Απόσταση.
Σιωπή που πονά.
Ο πόνος δεν ζητά εκδίκηση.
Ζητά να ακουστεί.
Κι όταν ακουστεί με αλήθεια και σεβασμό,
γίνεται γέφυρα.
Όχι τείχος.

---

Συγχώρεση και δικαιοσύνη
Η συγχώρεση δεν λέει: «δεν έγινε τίποτα».
Λέει:
«δεν θα αφήσω το κακό να με κάνει ίδιο».
Η δικαιοσύνη χωρίς αγάπη σκληραίνει.
Η αγάπη χωρίς δικαιοσύνη αδειάζει.
Η αλήθεια του Ευαγγελίου στέκεται στη μέση:
αλήθεια με έλεος.
όρια με καρδιά.
Συγχώρεση δεν σημαίνει ανοχή στην αδικία.
Σημαίνει να μη χάσεις την ψυχή σου πολεμώντας το άδικο.

---

Μικροί ψίθυροι για το ξεπάγωμα της καρδιάς
• Δες τον άλλον όπως θα ήθελες να σε δουν στις πιο δύσκολες σου ώρες.
• Η καρδιά που συγχωρεί, ελευθερώνεται πρώτη.
• Μικρές πράξεις καλοσύνης λιώνουν μεγάλους πάγους.
• Η αλήθεια που λέγεται με αγάπη θεραπεύει.
• Μην φοβάσαι να κλάψεις — τα δάκρυα ξεκλειδώνουν την ψυχή.
• Όποιος αγαπά χωρίς υπολογισμό, γίνεται φως.
• Η σιωπή με κατανόηση μιλά πιο δυνατά από χίλια λόγια.
• Κάθε φορά που ανοίγεις την καρδιά σου, ξαναγεννιέσαι.

---

Επίλογος
Ζούμε σε μια κοινωνία γεμάτη πληροφορία
και φτωχή από ουσία.
Μα το φως δεν χάθηκε.
Θάφτηκε κάτω από πολλά “εγώ”.
Κάθε φορά που βλέπεις τον διπλανό σου σαν εσένα,
κάθε φορά που συγχωρείς χωρίς να χάνεις την αλήθεια,
κάθε φορά που αγαπάς χωρίς φόβο,
ο κόσμος ξεπαγώνει λίγο.
Και τότε θυμόμαστε:
δεν φτιαχτήκαμε για να είμαστε μόνοι.
Φτιαχτήκαμε για να είμαστε άνθρωποι.