ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟς
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν πολύ μακρινό και ήσυχο τόπο, ο Δημιουργός έφτιαξε έναν πανέμορφο, καταπράσινο κήπο. Ο κήπος αυτός είχε μέσα του όλη την ομορφιά του Παραδείσου: γαλήνια ποτάμια που καθρέφτιζαν το φως, βουνά που αγκάλιαζαν τον ορίζοντα και έναν λαμπερό ήλιο που ζέσταινε τις καρδιές.
Όταν όμως ήρθε η ώρα να κατοικήσουν εκεί οι άνθρωποι, ο Δημιουργός έκανε κάτι πολύ ιδιαίτερο. Δεν τους έπλασε όλους ίδιους. Έδωσε στον καθένα ένα μοναδικό σχήμα, ξεχωριστά χαρίσματα, διαφορετικές ευαισθησίες, αλλά και κάποιες δικές του δυσκολίες.
Στο κέντρο της καρδιάς κάθε ανθρώπου, άφησε μια μικρή, σκαλιστή γωνίτσα.
«Κοιτάξτε τον εαυτό σας», τους είπε με αγάπη. «Είστε όλοι κομμάτια από ένα μεγάλο, θεϊκό παζλ. Κανένας σας δεν είναι τέλειος μόνος του, και κανένας δεν μπορεί να δει ολόκληρη την εικόνα αν απομονωθεί».
Στην αρχή, οι άνθρωποι μπερδεύτηκαν. Κάποιοι προσπαθούσαν να σπρώξουν τους άλλους για να πάρουν περισσότερο χώρο. Άλλοι φοβόντουσαν γιατί ένιωθαν διαφορετικοί και κλείνονταν στο σκοτάδι, νομίζοντας πως δεν ταιριάζουν πουθενά. Η εικόνα του κήπου άρχισε να θολώνει.
Τότε, μια ευαίσθητη ψυχή, που ένιωθε κι εκείνη μόνη και κουρασμένη από τη φασαρία του κόσμου, κάθισε κάτω από ένα δέντρο και άρχισε να τραγουδάει μια γλυκιά μελωδία. Ήταν ένα τραγούδι που μιλούσε για την αλήθεια της ψυχής, για τον πόνο της απόρριψης, αλλά και για τη βαθιά ελπίδα της αγάπης.
Ακούγοντας τη μελωδία, ένας άλλος άνθρωπος πλησίασε ήσυχα. Είδε τη λύπη στα μάτια της, ένιωσε τον δικό της πόνο και, χωρίς να πει πολλά λόγια, άπλωσε το χέρι του και την αγκάλιασε.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έγινε ένα θαύμα.
Η σκαλιστή γωνίτσα στην καρδιά του ενός εφάρμοσε τέλεια στην καρδιά του άλλου. Τα δύο κομμάτια ενώθηκαν. Ξαφνικά, ένα κομμάτι του γκρίζου ουρανού από πάνω τους έγινε φωτεινό χρυσό, γεμάτο από το φως του Παραδείσου.
Οι άνθρωποι κατάλαβαν το μεγάλο μάθημα:
- Όταν απλώνεις το χέρι με καλοσύνη για να στηρίξεις τον άλλον, γίνεσαι το κομμάτι που του έλειπε.
- Όταν αγαπάς τον πλησίον σου ως εαυτόν, το παζλ αρχίζει να ενώνεται.
- Όταν οι άνθρωποι αγκαλιάζονται με την αληθινή τους μορφή, χωρίς μάσκες, αποκαλύπτεται η ομορφιά που ο Θεός προόριζε για αυτούς.
Η εικόνα του Παραδείσου δεν είναι ένα μέρος μακρινό, αλλά η ίδια η αγάπη που γεννιέται όταν δύο ψυχές ενώνονται με σεβασμό και στοργή, αφήνοντας πίσω το σκοτάδι.
«Υ.Γ. το μηνυμα του πατερα θεου Μην ξεχνάς ποτέ ότι είσαι ένα μοναδικό κομμάτι αυτού του κόσμου και η δική σου καλοσύνη μπορεί να συμπληρώσει την καρδιά κάποιου άλλου.»
