Τίποτα δεν είναι δεδομένο

«Δεν γράφω για να αλλάξω τον άλλον με το ζόρι. Γράφω για να αφήσω μια μικρή υπενθύμιση πως μέσα σε όλους μας υπάρχει η ανάγκη για αγάπη, κατανόηση και ανθρωπιά.»

Δεν είμαστε εδώ μόνο για να υπάρχουμε. Η ζωή δεν είναι μόνο οι μέρες που περνούν, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο γεμίζουμε αυτές τις μέρες. Ο Θεός δεν μας καλεί μόνο να αναπνέουμε και να προχωράμε, αλλά να καλλιεργούμε την καρδιά μας. Να μάθουμε την αγάπη όταν είναι δύσκολο. Την ευσπλαχνία όταν ο άλλος πονά. Τη συγχώρεση όταν έχουμε πληγωθεί. Την αλληλεγγύη όταν κάποιος δίπλα μας χρειάζεται ένα χέρι. Ο άνθρωπος δεν μεγαλώνει μόνο σε ηλικία. Μεγαλώνει όταν η καρδιά του γίνεται πιο φωτεινή. Γιατί στο τέλος δεν μετρά μόνο τι αποκτήσαμε στη ζωή, αλλά και πόση καλοσύνη αφήσαμε πίσω μας. Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα στην αγάπη. Μεγάλωσαν έχοντας μια αγκαλιά όταν φοβήθηκαν, έναν άνθρωπο να τους πει «είμαι εδώ», κάποιον να τους ακούσει όταν έκλαψαν ή όταν έκαναν λάθη. Για πολλούς αυτά είναι τόσο φυσικά, ώστε μοιάζουν αυτονόητα. Σαν να υπήρχαν πάντα. Σαν να θα υπάρχουν για πάντα. Όμως δεν είναι έτσι. Τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο. Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς να γνωρίσουν ποτέ την ασφάλεια. Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν ολόκληρη τη ζωή τους περιμένοντας να ακούσουν μια καλή κουβέντα. Υπάρχουν ηλικιωμένοι που μένουν μόνοι. Υπάρχουν φροντιστές που εξαντλούνται σιωπηλά. Υπάρχουν άνθρωποι που γυρίζουν σπίτι και δεν έχουν κανέναν να τους ρωτήσει πώς ήταν η μέρα τους. Κι όμως συνεχίζουν. Κάποιες φορές, όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας αγαπούν, ξεχνάμε πόσο πολύτιμο είναι αυτό. Διαμαρτυρόμαστε για μικροπράγματα. Θυμώνουμε εύκολα. Θεωρούμε αυτονόητο ότι κάποιος θα είναι πάντα εκεί. Μέχρι που μια μέρα ίσως να μην είναι. Η αγάπη δεν είναι δεδομένη. Η υγεία δεν είναι δεδομένη. Οι γονείς μας δεν είναι δεδομένοι. Οι φίλοι μας δεν είναι δεδομένοι. Ο άνθρωπος που μας περιμένει στο σπίτι δεν είναι δεδομένος. Ούτε η ίδια η ζωή είναι δεδομένη. Ίσως, αν το θυμόμασταν πιο συχνά, να μιλούσαμε πιο ήρεμα. Να αγκαλιάζαμε λίγο περισσότερο. Να λέγαμε πιο εύκολα «ευχαριστώ». Να ζητούσαμε συγγνώμη χωρίς να ντρεπόμαστε. Να λέγαμε στους ανθρώπους μας ότι τους αγαπάμε όσο είναι ακόμη δίπλα μας. Δεν το γράφω αυτό επειδή η δική μου ζωή ήταν εύκολη. Το γράφω ακριβώς επειδή γνώρισα τι σημαίνει να σου λείπουν πράγματα που άλλοι θεωρούν αυτονόητα. Γι' αυτό πιστεύω πως η μεγαλύτερη ευλογία δεν είναι τα χρήματα, η επιτυχία ή η κοινωνική αναγνώριση. Είναι να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που να σε αγαπά πραγματικά. Ένας άνθρωπος που να σε ακούει χωρίς να σε κρίνει. Που να χαίρεται με τη χαρά σου. Που να μένει δίπλα σου όταν όλα δυσκολεύουν. Αν έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο, μην τον θεωρείς δεδομένο. Πες του ότι τον αγαπάς. Ευχαρίστησέ τον. Δείξε του ότι έχει αξία για σένα. Και αν γνωρίζεις κάποιον που είναι μόνος, μη σκεφτείς ότι μια καλή κουβέντα δεν αλλάζει τίποτα. Μερικές φορές μια λέξη, ένα τηλεφώνημα ή μια ανθρώπινη παρουσία μπορούν να γίνουν το φως που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να αντέξει άλλη μία μέρα. Η καλοσύνη δεν κοστίζει. Αλλά για κάποιον μπορεί να σημαίνει τα πάντα. Γιατί τελικά... Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε η αγάπη. Ούτε η παρουσία ενός ανθρώπου στη ζωή μας. Γι' αυτό όσο μπορούμε, ας αγαπάμε λίγο περισσότερο, ας ακούμε λίγο καλύτερα και ας φερόμαστε ο ένας στον άλλον με περισσότερη ανθρωπιά. Ίσως να μη γνωρίζουμε ποτέ ποια μάχη δίνει σιωπηλά ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας. Ένας πνευματικός θα μπορούσε να πει... «Παιδί μου, τίποτα δεν είναι δεδομένο, παρά μόνο η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι πολλές φορές θεωρούμε αυτονόητα τα μεγαλύτερα δώρα που μας έχουν δοθεί: την οικογένεια, έναν φίλο, έναν άνθρωπο που μας αγαπά, την υγεία, ακόμη και την ίδια τη ζωή. Συχνά αντιλαμβανόμαστε την αξία τους μόνο όταν τα χάσουμε. Αν έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν, ευχαρίστησε τον Θεό και φρόντισέ τους. Μη θεωρήσεις ποτέ δεδομένη την παρουσία τους. Και αν συναντήσεις έναν άνθρωπο μόνο, πληγωμένο ή ξεχασμένο, μη βιαστείς να τον κρίνεις. Μπορεί να κουβαλά έναν σταυρό που δεν φαίνεται. Μια καλή κουβέντα, λίγη συμπόνια, λίγος χρόνος και ένα χαμόγελο μπορεί να γίνουν για κάποιον η απάντηση στην προσευχή του. Η αγάπη δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Και κάθε φορά που αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, αγαπάς και τον ίδιο τον Χριστό.»

«Η αγάπη και η ανθρωπιά δεν επιβάλλονται. Δίνονται σαν ένα φως στον δρόμο. Ο κάθε άνθρωπος έχει την ελευθερία να το δει, να το πλησιάσει και να επιλέξει τι θα κρατήσει μέσα στην καρδιά του.