Το Κτίριο των Συναισθημάτων

Στην άκρη μιας παλιάς πόλης στεκόταν ένα παράξενο και πανέμορφο κτίριο.

Δεν έμοιαζε με κανένα άλλο.

Ήταν ψηλό σαν πύργος, με πολλούς ορόφους, και το παράξενο ήταν πως κάθε όροφος είχε το δικό του χρώμα, τη δική του διακόσμηση και τη δική του ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Οι άνθρωποι περνούσαν απ’ έξω και το κοιτούσαν με απορία.

«Τι μπορεί να κρύβεται μέσα σε αυτό το κτίριο;» αναρωτιόντουσαν.

Κανείς όμως δεν γνώριζε το μυστικό του.

Γιατί κάθε όροφος κρατούσε μέσα του ένα διαφορετικό συναίσθημα.

Ο πρώτος όροφος ήταν ο όροφος της Χαράς.

Ήταν γεμάτος κίτρινο φως, λουλούδια και ζεστά χρώματα. Στους τοίχους υπήρχαν ζωγραφισμένες όμορφες στιγμές: ένα παιδί που γελούσε, μια αγκαλιά, ένα παιχνίδι, μια ηλιόλουστη μέρα.

Εκεί οι άνθρωποι θυμούνταν πως η χαρά δεν βρίσκεται πάντα στα μεγάλα πράγματα. Πολλές φορές κρύβεται σε μια μικρή στιγμή.

Ο δεύτερος όροφος ήταν ο όροφος της Λύπης.

Ήταν ήσυχος, με απαλές μπλε αποχρώσεις, μεγάλα παράθυρα και άνετες γωνιές για ξεκούραση.

Εκεί οι άνθρωποι μάθαιναν πως η λύπη δεν είναι εχθρός.

Η λύπη είναι ένα μήνυμα της καρδιάς που λέει:
«Κάτι αγάπησα. Κάτι είχε σημασία για μένα.»

Ο τρίτος όροφος ήταν ο όροφος του Φόβου.

Στην αρχή πολλοί φοβόντουσαν να μπουν.

Οι τοίχοι είχαν σκούρα χρώματα, όμως παντού υπήρχαν μικρά φωτάκια.

Όποιος έμπαινε εκεί καταλάβαινε πως ο φόβος δεν είναι ένα τέρας.

Είναι μια μικρή φωνή που χρειάζεται κατανόηση και θάρρος.

Ο τέταρτος όροφος ήταν ο όροφος της Αγάπης.

Ήταν ο πιο ζεστός από όλους.

Είχε απαλά χρώματα, ανοιχτές πόρτες, λουλούδια και χώρο για όλους.

Εκεί κανείς δεν ένιωθε μόνος.

Γιατί η αγάπη δεν ρωτά ποιος είσαι.

Απλώς ανοίγει την πόρτα και σε καλωσορίζει.

Ο πέμπτος όροφος ήταν ο όροφος της Ελπίδας.

Ήταν γεμάτος πράσινα φυτά, μικρά δέντρα και παράθυρα που έβλεπαν τον ουρανό.

Εκεί οι άνθρωποι θυμούνταν πως ακόμα και μετά τον πιο δύσκολο χειμώνα, κάτι μπορεί να ξαναφυτρώσει.

Ο έκτος όροφος ήταν ο όροφος των Αναμνήσεων.

Εκεί υπήρχαν παλιά αντικείμενα, φωτογραφίες και μικρά πράγματα που κρατούσαν ιστορίες.

Οι άνθρωποι καταλάβαιναν πως το παρελθόν δεν είναι κάτι που πρέπει να ξεχάσουν.

Είναι ένα κομμάτι του δρόμου που τους έφερε μέχρι εδώ.

Ο έβδομος όροφος ήταν ο όροφος της Συγχώρεσης.

Ήταν γεμάτος λευκό φως.

Εκεί οι άνθρωποι άφηναν κάτω τον θυμό και το βάρος που κουβαλούσαν.

Μάθαιναν πως η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι ξεχνάς.

Σημαίνει ότι επιλέγεις να μην αφήσεις τον πόνο να κυβερνά την καρδιά σου.

Ο όγδοος όροφος ήταν ο όροφος της Φιλίας.

Εκεί υπήρχαν μεγάλα τραπέζια, καρέκλες και ζεστά φώτα.

Κανείς δεν καθόταν μόνος.

Γιατί μια καλή κουβέντα και ένας άνθρωπος που ακούει μπορούν να αλλάξουν μια δύσκολη μέρα.

Και στην κορυφή του κτιρίου υπήρχε ένας τελευταίος όροφος.

Ο όροφος των Ονείρων.

Εκεί υπήρχαν μεγάλα παράθυρα που κοιτούσαν μακριά.

Οι άνθρωποι έβλεπαν τον ορίζοντα και θυμούνταν πως πάντα υπάρχει κάτι να περιμένουν, κάτι να δημιουργήσουν, κάτι να αγαπήσουν.

Τότε όλοι κατάλαβαν το μεγάλο μυστικό του κτιρίου:

Το κτίριο δεν βρισκόταν έξω από αυτούς.

Βρισκόταν μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου.

Γιατί κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος γεμάτος δωμάτια και συναισθήματα.

Και όλα αξίζουν να τα γνωρίσουμε με καλοσύνη.

Το μήνυμα της ιστορίας:

Δεν υπάρχουν συναισθήματα που πρέπει να κρύβουμε.

Η χαρά, η λύπη, ο φόβος, η αγάπη, η ελπίδα και όλες οι πλευρές της ψυχής μας έχουν κάτι να μας διδάξουν.

Όταν μαθαίνουμε να ακούμε την καρδιά μας, μαθαίνουμε καλύτερα και να καταλαβαίνουμε τους άλλους.

Γιατί μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα ολόκληρο κτίριο.

Και εκεί κατοικεί η ανθρωπιά. 

Όσο ανέβαιναν οι άνθρωποι τους ορόφους, καταλάβαιναν ένα μεγάλο μυστικό:

Κανένα συναίσθημα δεν ήταν περιττό.

Κάθε χρώμα, κάθε δωμάτιο, κάθε όροφος είχε κάτι να τους διδάξει.

Γιατί μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα ολόκληρο κτίριο.

Και κάθε δωμάτιό του αξίζει να το γνωρίσουμε με αγάπη.