Το σπίτι της ψυχής μου
Αν με ρωτήσεις πώς φαντάζομαι το ιδανικό σπίτι, δεν θα σου μιλήσω για μεγάλα κτίρια, ακριβά έπιπλα και πολυτέλειες. Θα σου περιγράψω ένα μέρος που είναι φτιαγμένο από υλικά της καρδιάς. Ένα αληθινό καταφύγιο.
Στο σπίτι της ψυχής μου, οι πόρτες είναι ανοιχτές μόνο για την αλήθεια και την καθαρή αγάπη. Δεν χωράνε εκεί οι μάσκες, η υποκρισία και οι πιέσεις του κόσμου. Τα παράθυρα είναι μεγάλα, διάπλατα, και κοιτάζουν πάντα τη φωτεινη πλατεία και τη κίνησή της πολης των ανθρωπων στο δρομο Από εκεί μπαίνει ο Άνεμος που κανείς δεν υπολόγιζε, για να μας κρατήσει συντροφιά.
Το δωμάτιό μου είναι ένας ύμνος στη χαρά και στο φως. Οι τοίχοι του έχουν τα χρώματα του ήλιου και της αισιοδοξίας: ζεστό πορτοκαλί, λαμπερό κίτρινο και λίγο βαθύ, προστατευτικό μπλε — σαν το χρώμα της θάλασσας.
Στο πιο κεντρικό ράφι, εκεί που δεν το πειράζει κανείς, υπάρχει πάντα μια ξεχωριστή θέση για ένα παλιό, πλαστικό Playmobil αμαξάκι του 1978. Γιατί σε αυτό το σπίτι, η ψυχή παραμένει πάντα παιδί.
Και το πιο όμορφο μυστικό κρύβεται στον αέρα. Όταν μπαίνεις μέσα, σε πλημμυρίζουν οι πιο γλυκές, γνώριμες μυρωδιές από το ζεστό φαγητό της μανούλας. Εκείνο το φαγητό που είναι φτιαγμένο με φροντίδα και που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, σου θυμίζει τι θα πει ασφάλεια. Στο βάθος, ακούγεται πάντα η αγαπημένη μου μουσική, οι ηλεκτρονικοί ήχοι που ηρεμούν το μυαλό μου και το κάνουν να ταξιδεύει ελεύθερο.
Αυτό το σπίτι δεν είναι απλώς ντουβάρια. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός γεμάτος ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Είναι το μέρος όπου είσαι ισότιμος, πολύτιμος και αποδεκτός. Το δικό μου, αληθινό, φωτεινό λιμανάκι.
Το μήνυμα της ιστορίας
Το σπίτι των ονείρων μας δεν βρίσκεται πάντα σε έναν χάρτη. Μερικές φορές είναι ένας εσωτερικός κόσμος που χτίζουμε μέσα μας για να προστατευτούμε από το γκρίζο. Μην σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι αυτό το σπίτι, να το στολίζεις με χρώματα, με τις μυρωδιές της παιδικής σου ηλικίας και με ελπίδα. Γιατί όσο κρατάς αυτό το καταφύγιο ζωντανό στην ψυχή σου, καμία δυσκολία του κόσμου δεν μπορεί να σου σβήσει το φως.
