Το Καλό που Μοιράζεται Δεν Φτωχαίνει

Ζούμε σε έναν κόσμο που συχνά μας μαθαίνει να κρατάμε.

Να κρατάμε τα χρήματά μας.
Τα πράγματά μας.
Τον χρόνο μας.
Τις γνώσεις μας.
Τις ευκαιρίες μας.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, ξεχνάμε μια απλή αλήθεια:

Υπάρχουν πράγματα που, όταν τα μοιράζεσαι, δεν λιγοστεύουν. Μεγαλώνουν.

Μια καλή σκέψη.

Ένα χαμόγελο.

Μια συμβουλή.

Ένα τραγούδι που αγαπάς.

Μια όμορφη φωτογραφία.

Ένα βιβλίο που σου άνοιξε έναν καινούργιο κόσμο.

Μια γνώση που κάποτε κάποιος σου χάρισε και τώρα μπορείς να τη χαρίσεις κι εσύ.

Ακόμη και ένα αντικείμενο που δεν χρειάζεσαι πια, μπορεί στα χέρια κάποιου άλλου να αποκτήσει καινούργια ζωή.

Το μοίρασμα δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα.

Βρίσκεται και στα μικρά.

«Πάρε το, εγώ δεν το χρειάζομαι.»

«Δοκίμασέ το, είναι πολύ ωραίο.»

«Διάβασα κάτι και σε σκέφτηκα.»

«Έλα, κάτσε μαζί μας.»

«Θες να σου δείξω κάτι που έμαθα;»

«Πάρε λίγο από αυτό που έχω.»

Μερικές φορές ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτα σπουδαίο.

Χρειάζεται απλώς να αισθανθεί ότι κάποιος σκέφτηκε να τον συμπεριλάβει.

Και υπάρχουν πράγματα που αξίζει ακόμη περισσότερο να μοιραζόμαστε.

Τη χαρά.

Γιατί η χαρά που μοιράζεται δεν μικραίνει.

Γίνεται διπλή.

Το γέλιο του ενός γίνεται γέλιο του άλλου.

Η επιτυχία του ενός μπορεί να γίνει χαρά για πολλούς.

Και ίσως γι' αυτό είναι τόσο όμορφο να μπορείς να χαρείς πραγματικά με τη χαρά κάποιου άλλου, χωρίς να ψάξεις αμέσως να συγκρίνεις τη ζωή σου με τη δική του.

Να πεις:

«Χαίρομαι που σου συνέβη.»

Και να το εννοείς.

Μοιράζεται όμως και ο πόνος.

Κι εδώ το μοίρασμα παίρνει άλλη μορφή.

Δεν σημαίνει να φορτώνουμε τον άλλον με όσα κουβαλάμε.

Σημαίνει να μπορούμε κάποτε να πούμε:

«Δεν είμαι καλά.»

Και να υπάρχει κάποιος που θα ακούσει.

Γιατί ένας πόνος που μένει κλειδωμένος μέσα μας μπορεί να γίνει βαρύτερος.

Ενώ όταν βρει έναν ασφαλή άνθρωπο, μια αγκαλιά, μια κουβέντα, μπορεί να γίνει λίγο πιο υποφερτός.

Και πολλές φορές δεν χρειάζεται καν λύση.

Χρειάζεται παρουσία.

«Είμαι εδώ.»

Ίσως αυτές να είναι από τις πιο δυνατές λέξεις που μπορεί να μοιραστεί ένας άνθρωπος.

Μοιραζόμαστε και την καλοσύνη.

Και η καλοσύνη έχει κάτι παράξενο.

Δεν εξαντλείται όταν τη δίνεις.

Ένα «ευχαριστώ».

Ένα «να είσαι καλά».

Ένα «πέρασε πρώτος».

Ένα χέρι που βοηθά.

Μια θέση που προσφέρεις.

Ένα τηλεφώνημα σε κάποιον που έχεις καιρό να ακούσεις.

Μια πόρτα που ανοίγεις.

Μια στιγμή που αφιερώνεις σε κάποιον.

Μπορεί να φαίνονται μικρά.

Για εκείνον που τα δέχεται όμως μπορεί να σημαίνουν:

«Κάποιος με υπολόγισε.»

Και αυτό δεν είναι καθόλου μικρό.

Μοιραζόμαστε και τις γνώσεις μας.

Δεν χάνεις κάτι επειδή έμαθες έναν άλλον άνθρωπο αυτό που ξέρεις.

Αντίθετα.

Η γνώση αποκτά αξία όταν περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Έτσι προχωράει ο κόσμος.

Κάποιος μας έδειξε κάποτε κάτι.

Εμείς το μάθαμε.

Και μια μέρα το δείχνουμε σε κάποιον άλλο.

Και τότε αυτό που κάποτε ήταν γνώση ενός ανθρώπου γίνεται γνώση πολλών.

Έτσι μεγαλώνουν οι άνθρωποι.

Και φυσικά υπάρχει και το υλικό μοίρασμα.

Τα ρούχα που δεν φοράμε.

Τα βιβλία που δεν διαβάζουμε πια.

Τα αντικείμενα που μένουν ξεχασμένα σε ένα συρτάρι.

Το φαγητό που περισσεύει.

Κάτι που για εμάς έχει πάψει να έχει αξία, μπορεί για κάποιον άλλο να είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν.

Γιατί η αξία ενός πράγματος δεν βρίσκεται πάντοτε στο πόσο το πληρώσαμε.

Μερικές φορές βρίσκεται στο πόσο καλό μπορεί να κάνει όταν φτάσει στον σωστό άνθρωπο.

Και υπάρχει ακόμη ένα μοίρασμα που ίσως είναι το πιο δύσκολο:

Να μοιράζεσαι τον εαυτό σου χωρίς να τον αδειάζεις.

Να δίνεις αγάπη, αλλά να έχεις και όρια.

Να βοηθάς, αλλά να μη διαλύεσαι.

Να προσφέρεις, αλλά να μη θεωρείς ότι πρέπει να σωθούν όλοι από εσένα.

Γιατί το υγιές μοίρασμα δεν λέει:

«Θα τα δώσω όλα μέχρι να μη μείνει τίποτα από μένα.»

Λέει:

«Έχω κάτι καλό και θέλω να σου δώσω ένα μέρος του.»

Αυτό είναι γενναιοδωρία χωρίς αυτοεγκατάλειψη.

Ίσως τελικά να πρέπει να αλλάξουμε λίγο τον τρόπο που βλέπουμε το «δικό μου» και το «δικό σου».

Γιατί υπάρχουν πράγματα που αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν γίνονται «δικά μας».

Μια ανάμνηση.

Ένα τραπέζι.

Μια εκδρομή.

Ένα αστείο που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε.

Ένα τραγούδι που κάποτε ακούσαμε μαζί.

Μια γνώση που μεταδώσαμε.

Μια στιγμή που προσφέραμε.

Αυτά δεν μπαίνουν σε κουτιά.

Δεν φυλάσσονται σε χρηματοκιβώτια.

Ζουν επειδή μοιράστηκαν.

Και κάποτε μπορεί να μη θυμόμαστε καν τι είχαμε.

Θα θυμόμαστε όμως ποιοι ήταν εκεί όταν το μοιραστήκαμε.

Γι' αυτό, αν έχεις κάτι καλό, μην το φοβάσαι το μοίρασμα.

Αν έχεις μια όμορφη σκέψη, πες την.

Αν έχεις γνώση, δίδαξέ την.

Αν έχεις χαρά, μοιράσου την.

Αν έχεις αγάπη, δείξ' την.

Αν έχεις κάτι που δεν χρειάζεσαι, χάρισέ το.

Αν έχεις μια ιστορία που μπορεί να βοηθήσει κάποιον, διηγήσου την.

Και αν έχεις λίγο φως μέσα σου, μην το φυλάξεις μόνο για σένα.