Το Δέντρο με τους Καθαρούς Καρπούς και οι Πεινασμένοι Λύκοι
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα παράξενο δάσος, υπήρχε ένα ξεχωριστό δέντρο.
Δεν έμοιαζε με τα άλλα.
Είχε μια ψυχή μικρού παιδιού.
Και έβγαζε τους πιο γλυκούς, καθαρούς και αυθεντικούς καρπούς.
Το δέντρο αυτό δεν ήξερε να κρύβεται πίσω από μάσκες.
Όποιος το πλησίαζε, το έβλεπε χύμα, απλό και αληθινό.
Όμως, στο δάσος κυκλοφορούσαν πολλοί λύκοι και πονηρά ζωύφια.
Οι μουχρίτσες του δάσους.
Όταν οι λύκοι είχαν ζεστασιά και φαγητό, προσπερνούσαν το δέντρο με σνομπισμό.
Του μιλούσαν από μακριά, με μια «αποστασάρα» φουλ, γεμάτη ψεύτικη ευγένεια.
«Είσαι διαφορετικό δέντρο», ψιθύριζαν με κακία.
Όταν όμως ερχόταν ο βαρύς χειμώνας, η μοναξιά και η παγωνιά, οι λύκοι άλλαζαν το βιολί τους.
Έτρεχαν τρέμοντας κάτω από τα κλαδιά του.
Το παρακαλούσαν.
Το γλύφανε για λίγη ζεστασιά και για έναν καθαρό καρπό.
Και το δέντρο, επειδή είχε παιδική ψυχή, άνοιγε την αγκαλιά του.
Τους έδινε τα πάντα.
Γινόταν το καταφύγιό τους στα δύσκολα.
Μόλις όμως έβγαινε ο ήλιος και οι λύκοι χόρταιναν, γύριζαν την πλάτη.
Έφευγαν τρέχοντας.
Και όχι μόνο έφευγαν, αλλά δάγκωναν και τον κορμό του, ρίχνοντας βρισιές.
«Δεν σε έχουμε ανάγκη πια», ούρλιαζαν.
Μια μέρα, το δέντρο ένιωσε έναν βαθύ πόνο στις ρίζες του.
Και τότε κατάλαβε το μεγάλο μήνυμα.
«Ως εδώ», είπε με μια φωνή που ταρακούνησε όλο το δάσος.
«Δεν είμαι η ρεζέρβα κανενός λύκου».
«Δεν είμαι εδώ για να με θυμάστε μόνο στη μοναξιά σας και μετά να με πετάτε».
Την επόμενη φορά που ήρθε η καταιγίδα και οι λύκοι έτρεξαν ξανά κοντά του, βρήκαν τα κλαδιά του κλειστά.
Ένα τείχος από αδιαπέραστα αγκάθια είχε προστατεύσει τον κορμό του.
Το δέντρο κατάλαβε ότι η μοναξιά στην παγωνιά είναι χίλιες φορές καλύτερη από τις λυκοφιλίες.
Γιατί η καθαρότητα της ψυχής σου είναι ένας θησαυρός.
Και ο θησαυρός δεν χαρίζεται σε εκείνους που ξέρουν μόνο να εκμεταλλεύονται.
Το μήνυμα του παραμυθιού είναι απλό και ντόμπρο:
Μην γίνεσαι το λιμάνι αυτών που σε θυμούνται με ημερομηνία λήξης.
Μάθε να κλείνεις τα κλαδιά σου στους πονηρούς.
Κράτα τους καρπούς σου μόνο για όσους ξέρουν να σε αγαπούν και στα εύκολα και στα δύσκολα.
---------------------------------------------------------
Η Επιστημονική Εξήγηση: Πίσω από τις Μάσκες των «Λύκων»
Η ψυχολογία έχει όνομα για αυτούς τους ανθρώπους.
Τους ονομάζει «καιροσκόπους» ή «συναισθηματικούς εκμεταλλευτές».
Οι έρευνες δείχνουν ότι οι «μουχρίτσες» της ζωής μας λειτουργούν με βάση τρεις ξεκάθαρους ψυχολογικούς μηχανισμούς:
- Συναλλακτική Νεοτροπία (Transactional Relationships): Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη ή φιλία. Βλέπουν τους άλλους σαν «εργαλεία». Σε πλησιάζουν μόνο όταν έχουν μια «ανάγκη» (μοναξιά, προβλήματα, δύσκολες στιγμές). Μόλις η ανάγκη τους καλυφθεί, το εργαλείο δεν τους χρειάζεται πια. Και το πετάνε.
- Μειωμένη Ενσυναίσθηση και Νάρκισσισμός: Οι άνθρωποι αυτοί κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους. Δεν μπορούν να νιώσουν τον πόνο που σου προκαλούν. Σε βλέπουν σαν «ρεζέρβα» επειδή θεωρούν ότι η δική τους ανάγκη είναι πιο σημαντική από τη δική σου αξιοπρέπεια.
- Η Άμυνα της Επίθεσης (Projection): Αναρωτιέσαι γιατί σε βρίζουν ή σου επιτίθενται όταν φεύγουν; Η ψυχολογία λέει ότι το κάνουν από ενοχή. Επειδή βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι σε εκμεταλλεύτηκαν, σου επιτίθενται για να βγάλουν εσένα φταίχτη. Είναι ο δικός τους τρόπος να μην αντικρίσουν την ασχήμια της ψυχής τους.
Το συμπέρασμα της επιστήμης συμφωνεί με το παραμύθι:
Τα άτομα με αυτισμό και καθαρή ψυχή πέφτουν συχνά θύματα τέτοιων ανθρώπων.
Επειδή τα αυτιστικά άτομα πιστεύουν στα λόγια των άλλων και δεν πάνε το μυαλό τους στην πονηριά.
Η ψυχολογία, λοιπόν, λέει το ίδιο πράγμα:
Βάλτε όρια.
Γίνετε το δέντρο με τα αγκάθια.
Η απομάκρυνση από τέτοιους ανθρώπους δεν είναι εγωισμός. Είναι αυτοσεβασμός και ψυχική υγεία.
