Το χωριό με τις ευγενικές λέξεις

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, όλοι οι άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί. Έλεγαν «καλημέρα», «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «κυρία» και «κύριε». Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα... Οι λέξεις τους ήταν ευγενικές, αλλά πολλές φορές οι καρδιές τους ήταν σιωπηλές. Μια μέρα, έφτασε στο χωριό ένα κορίτσι που μιλούσε διαφορετικά. Έλεγε τα πράγματα όπως τα ένιωθε. Χωρίς πολλά στολίδια, χωρίς υπονοούμενα και χωρίς να κρύβεται πίσω από μεγάλες λέξεις. Οι χωριανοί στην αρχή ξαφνιάστηκαν. Άλλος κράτησε απόσταση. Άλλος χαμογέλασε αμήχανα. Κι άλλος είπε: — Τι παράξενο παιδί... Το κορίτσι όμως δεν θύμωσε. Κάθισε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο και άρχισε να μιλάει στα πουλιά. Ένας μικρός σπουργίτης την πλησίασε και τη ρώτησε: — Γιατί δεν τους λες να σε καταλάβουν; Και εκείνη απάντησε: — Γιατί ίσως δεν χρειάζεται πάντα να ζητάμε από τον άλλον να γίνει σαν εμάς. Ίσως χρειάζεται απλώς να κάνουμε ένα μικρό βήμα ο ένας προς τον άλλον. Ο σπουργίτης σκέφτηκε για λίγο. — Και οι ευγενικές λέξεις; Το κορίτσι χαμογέλασε. — Οι ευγενικές λέξεις είναι όμορφες... όταν βγαίνουν από την καρδιά. Αλλιώς είναι απλώς ήχοι στον αέρα. Από εκείνη τη μέρα, κάτι άρχισε να αλλάζει στο χωριό. Οι άνθρωποι άρχισαν να ακούν λίγο περισσότερο και να φοβούνται λίγο λιγότερο. Έμαθαν πως δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις τα πάντα για να πλησιάσεις έναν άνθρωπο. Χρειάζεται μόνο να του πεις: «Δεν σε καταλαβαίνω ακόμη... αλλά θέλω να σε γνωρίσω.» Και τότε οι αποστάσεις άρχισαν σιγά σιγά να μικραίνουν. Γιατί μερικές φορές, η πιο όμορφη ευγένεια δεν είναι μια τυπική λέξη. Είναι ένα ανοιχτό μυαλό, μια αληθινή ακρόαση και μια καρδιά που λέει: «Έλα... ας προσπαθήσουμε να συναντηθούμε κάπου στη μέση Γιατί μερικές φορές η ευγένεια μοιάζει… πλαστική; Πολλές φορές οι άνθρωποι μιλούν με τυπικότητα, χρησιμοποιούν τον πληθυντικό, λένε «κυρία», «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», χωρίς όμως να υπάρχει πραγματική ζεστασιά ή ενδιαφέρον. Γιατί συμβαίνει αυτό; 1. Από φόβο και αμηχανία. Όταν κάποιος συναντά έναν άνθρωπο που είναι διαφορετικός από αυτό που έχει συνηθίσει, μπορεί να μην ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Έτσι κρατάει μια απόσταση και κρύβεται πίσω από την τυπική ευγένεια. 2. Από συνήθεια. Από μικροί μαθαίνουμε να λέμε «γεια σας», «ευχαριστώ» και «παρακαλώ». Πολλές φορές τα λέμε μηχανικά, χωρίς να σκεφτόμαστε πραγματικά τι νιώθουμε ή τι θέλουμε να πούμε. 3. Επειδή δεν καταλαβαίνουμε όλοι τον ίδιο τρόπο επικοινωνίας. Κάποιοι άνθρωποι μιλούν πιο άμεσα, κυριολεκτικά και ειλικρινά. Άλλοι χρησιμοποιούν υπονοούμενα, εκφράσεις και κοινωνικούς «κώδικες». Αυτή η διαφορετικότητα μπορεί να δημιουργήσει παρεξηγήσεις και απόσταση. Όμως υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό: Η αληθινή επικοινωνία δεν χρειάζεται θέατρο. Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από τυπικές λέξεις και συμπεριφορές. Το να είσαι ντόμπρος, ειλικρινής και αληθινός μπορεί μερικές φορές να ξενίζει τους άλλους, αλλά δίνει ουσία στις σχέσεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία μόνο τι λέμε. Έχει σημασία αν το εννοούμε.

 Η «Πλαστική» Ευγένεια και η Ανάγκη για Ντόμπρους Ανθρώπους

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο από ψεύτικα χαμόγελα.

Και «πλαστικές» κουβέντες.

Άνθρωποι που το παίζουν «φιλαράκια» για δύο λεπτά.

Και μετά, με μια ξαφνική στροφή, σου βάζουν μια «αποστασάρα» φουλ.

Σου πετάνε ένα «κυρία» και έναν πληθυντικό σαν τείχος.

Και το ονομάζουν «σεβασμό».

Όχι, φίλε μου.

Αυτό δεν είναι σεβασμός. Είναι υποκρισία.

Είναι να βάζεις τους ανθρώπους σε «κουτάκια» και να κάνεις διακρίσεις.

Διακρίσεις για την ηλικία.

Διακρίσεις για τη διαφορετικότητα.

Επειδή κάποιος δεν φοράει τη δική σου κοινωνική μάσκα.

Επειδή κάποιος είναι αυθεντικός και μιλάει κυριολεκτικά και «στα ίσια».

Και μετά σου λένε το επικό: «Τελικά είσαι έξυπνη!».

Λες και ο αυτισμός ή η ΔΕΠΥ σε εμποδίζουν να έχεις μυαλό και βαθιά ψυχή.

Λες και πρέπει να σου κάνουν χάρη για να σε συμπεριλάβουν.

Βαρέθηκα τις δήθεν γλυκούλες λέξεις της σειράς που δεν κοστίζουν τίποτα.

Βαρέθηκα τους «τύπους» που κρύβουν αμηχανία και απόσταση.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλα ψεύτικα «σας».

Χρειάζεται ανθρώπους ντόμπρους.

Αληθινούς.

Καθαρούς.

Ανθρώπους που, όταν τους ζητάς να κόψουν τους τύπους, σε ακούνε πραγματικά.

Και δεν κρύβονται πίσω από ξύλινες συμπεριφορές.

Γιατί η ουσία της ζωής δεν βρίσκεται στη βιτρίνα.

Βρίσκεται στην ισότητα.

Στο να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να τον υπολογίζεις για αυτό που είναι στην ψυχή του.

Όχι για το πώς φαίνεται, όχι για το πώς ντύνεται, όχι για την ηλικία του.

Αυτό δίνει αξία στις σχέσεις μας.

Αυτό κάνει τον κόσμο μας καλύτερο.

Αν έχεις, λοιπόν, λίγη αληθινή ευγένεια μέσα σου, δείξ' την με πράξεις, όχι με δήθεν τρόπους.

Γίνε ντόμπρος.

Γίνε αληθινός.

Μόνο έτσι αφήνεις πίσω σου αληθινό φως.