Στους δύσκολους καιρούς, ο άνθρωπος χρειάζεται άνθρωπο

Έρχονται στιγμές στη ζωή που όλα δυσκολεύουν.

Τα χρήματα δεν φτάνουν.
Η μοναξιά βαραίνει.
Η αρρώστια χτυπά μια πόρτα.
Ένας άνθρωπος χάνει τη δουλειά του.
Μια οικογένεια δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα.
Κάποιος χαμογελά μπροστά στους άλλους, ενώ μέσα του παλεύει να μη διαλυθεί.

Και τότε φαίνεται κάτι πολύ σημαντικό:

Πόσο άνθρωποι είμαστε πραγματικά.

Γιατί στα εύκολα είναι εύκολο να αγαπάς, να χαμογελάς και να λες «όλα καλά».

Στα δύσκολα όμως φαίνεται ποιος θα σταθεί δίπλα σου.

Όχι απαραίτητα με μεγάλα λόγια.

Μερικές φορές η βοήθεια είναι ένα πιάτο φαγητό.
Ένα σακουλάκι με τρόφιμα.
Ένα τηλεφώνημα.
Ένα «είσαι καλά;».
Μια μεταφορά μέχρι το νοσοκομείο.
Ένα χέρι στον ώμο.
Λίγη παρέα σε έναν άνθρωπο που έχει ξεχάσει πώς είναι να μην αισθάνεται μόνος.

Και μερικές φορές είναι ακόμη πιο απλό:

Να ακούσεις.

Χωρίς να κρίνεις.
Χωρίς να πεις «εγώ στη θέση σου…».
Χωρίς να συγκρίνεις τον πόνο του με τον δικό σου.

Να καθίσεις δίπλα του και να του πεις:

«Δεν μπορώ να λύσω όλα σου τα προβλήματα. Αλλά δεν θα τα περάσεις μόνος σου.»

Αυτή ίσως είναι μία από τις πιο όμορφες μορφές αλληλεγγύης.

Γιατί αλληλεγγύη δεν σημαίνει να είσαι πλούσιος για να βοηθήσεις.

Σημαίνει να μοιράζεσαι αυτό που μπορείς.

Άλλος έχει χρήματα.
Άλλος έχει χρόνο.
Άλλος έχει γνώσεις.
Άλλος έχει ένα αυτοκίνητο.
Άλλος έχει δύο χέρια πρόθυμα να δουλέψουν.
Και κάποιος άλλος έχει μόνο μια ζεστή κουβέντα.

Όλα έχουν αξία όταν προσφέρονται από καρδιάς.

Και υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε:

Σήμερα μπορεί να βοηθάς εσύ.

Αύριο μπορεί να χρειαστείς εσύ βοήθεια.

Γιατί η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια μαζί μας. Δεν μας υπόσχεται ότι θα είμαστε πάντα δυνατοί, πάντα υγιείς, πάντα ασφαλείς, πάντα όρθιοι.

Γι' αυτό ας μη ντρεπόμαστε να απλώνουμε το χέρι όταν χρειάζεται.

Και ας μη διστάζουμε να απλώσουμε το δικό μας χέρι όταν κάποιος άλλος πέσει.

Δεν είναι αδυναμία να χρειάζεσαι έναν άνθρωπο.
Αδυναμία είναι να βλέπεις έναν άνθρωπο να υποφέρει και να λες «δεν είναι δική μου δουλειά».

Σε δύσκολους καιρούς, η ανθρωπιά δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ανάγκη.

Και ίσως, τελικά, ο πολιτισμός μιας κοινωνίας να μη φαίνεται από το πόσο πλούσιοι είναι οι άνθρωποί της.

Να φαίνεται από το πόσο μόνο αφήνουν τον άνθρωπο που δυσκολεύεται.

Ας κρατήσουμε λοιπόν κάτι απλό:

Να μην προσπερνάμε.
Να κοιτάμε.
Να ακούμε.
Να βοηθάμε όσο μπορούμε.
Να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.

Γιατί μπορεί να μη μπορούμε να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο.

Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τη δύσκολη μέρα ενός ανθρώπου.

Και καμιά φορά…

αυτό είναι ολόκληρος ο κόσμος για εκείνον. 

-------------------

Ένα χέρι την κατάλληλη στιγμή

Ένας άνθρωπος χάνει τη δουλειά του.

Στην αρχή δεν το λέει σε κανέναν. Ντρέπεται. Συνεχίζει να χαμογελά, να λέει «καλά είμαι», ενώ στο σπίτι κάνει λογαριασμούς ξανά και ξανά για να δει τι μπορεί να πληρώσει και τι θα αφήσει για αργότερα.

Κάποια μέρα, ένας φίλος το καταλαβαίνει.

Δεν τον ρωτά:

«Γιατί δεν βρίσκεις άλλη δουλειά;»

Δεν του λέει:

«Όλοι δυσκολεύονται.»

Δεν τον κάνει να αισθανθεί λίγος.

Του λέει μόνο:

«Ξέρω ότι περνάς δύσκολα. Δεν θέλω να ντραπείς και δεν θέλω να μου χρωστάς τίποτα. Μέχρι να σταθείς ξανά στα πόδια σου, θα είμαι εδώ. Πάρε αυτά και όταν μπορέσεις, τα ξαναλέμε.»

Και του δίνει μια σακούλα με τρόφιμα.

Μπορεί να μην ήταν πολλά.

Για εκείνον όμως ήταν τεράστια πράγματα.

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν του έδωσε μόνο φαγητό.

Του έδωσε αξιοπρέπεια.
Του έδωσε ανάσα.
Του έδωσε την αίσθηση ότι κάποιος τον βλέπει.

Και ίσως αυτό να είναι η πραγματική αλληλεγγύη:

Να βοηθάς έναν άνθρωπο χωρίς να τον κάνεις να αισθανθεί μικρός επειδή χρειάστηκε βοήθεια.

Γιατί αύριο μπορεί να αλλάξουν οι ρόλοι.

Σήμερα μπορεί να είσαι εσύ αυτός που απλώνει το χέρι.

Αύριο μπορεί να είσαι εσύ αυτός που θα χρειαστεί ένα χέρι να πιαστεί.

Και τότε θα καταλάβεις πως η ανθρωπιά δεν μετριέται από το πόσα έδωσες.
Μετριέται από το πόση αξιοπρέπεια άφησες στον άνθρωπο που βοήθησες