Όταν κάποια καρδιά έχει κουραστεί, η εχει μάθει να ζει στον θυμο ακόμα και τα λουλούδια μπορεί να μοιάζουν με αγκάθια
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πληγωθεί τόσο πολύ από τη ζωή,η απλα έχουν αυτό το χαράχτηκα σταματούν να περιμένουν κάτι καλό από τους άλλους.
Έμαθαν να περιμένουν την απογοήτευση.
Περιμένουν το ψέμα.
Την εκμετάλλευση.
Την αδιαφορία.
Την προδοσία.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο.
Ακόμα κι όταν κάποιος πλησιάσει με καλή πρόθεση, δυσκολεύονται να το πιστέψουν.
Μπορεί να τους πεις μια όμορφη κουβέντα και να ψάξουν το κρυφό νόημα.
Μπορεί να τους προσφέρεις ένα χέρι βοήθειας και να αναρωτηθούν τι θέλεις ως αντάλλαγμα.
Μπορεί να τους δώσεις λουλούδια και να δουν μόνο τα αγκάθια.
Και ίσως δεν φταίνε πάντα τα λουλούδια.
Ίσως φταίνε οι πληγές που έχουν μείνει μέσα τους.
Γιατί όταν ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να πονάει, η καλοσύνη μπορεί να του φαίνεται ύποπτη.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογούμε κάθε συμπεριφορά.
Ούτε ότι πρέπει να ανεχόμαστε προσβολές, επιθέσεις ή κακία.
Σημαίνει όμως ότι καλό είναι να θυμόμαστε πως δεν γνωρίζουμε τι κουβαλάει ο άνθρωπος απέναντί μας.
Μπορεί να βλέπουμε έναν θυμωμένο άνθρωπο.
Εκείνος όμως μπορεί να κουβαλάει χρόνια απογοήτευσης.
Μπορεί να βλέπουμε έναν δύσκολο χαρακτήρα.
Εκείνος μπορεί να έχει μάθει να προστατεύεται πριν καν του επιτεθούν.
Μπορεί να βλέπουμε καχυποψία.
Και πίσω από αυτήν να υπάρχει κάποτε μια μεγάλη εμπιστοσύνη που προδόθηκε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχόμαστε τα πάντα.
Σημαίνει απλώς ότι μπορούμε να απαντάμε χωρίς να προσθέτουμε άλλη μία πληγή.
Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά:
Άλλο να καταλαβαίνεις έναν άνθρωπο και άλλο να δικαιολογείς ό,τι κάνει.
Μπορούμε να δεί πούμε:
«Καταλαβαίνω ότι πονάς.»
Χωρίς να πούμε:
«Έχεις δικαίωμα να πληγώνεις τους άλλους.»
Μπορούμε να δείξουμε κατανόηση και ταυτόχρονα να κρατήσουμε τα όριά μας.
Και ίσως αυτό είναι ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα της ανθρωπιάς:
Να μη γίνεσαι σκληρός επειδή κάποιος άλλος είναι σκληρός μαζί σου.
Γιατί αν απαντάμε στην κακία με περισσότερη κακία, τι αλλάξαμε τελικά;
Απλώς μεγαλώσαμε τον κύκλο.
Κάποιος πληγώνει κάποιον.
Ο άλλος πληγώνει τον επόμενο.
Και ο επόμενος κάποιον άλλο.
Μέχρι που η πληγή ταξιδεύει από άνθρωπο σε άνθρωπο και κανείς πια δεν θυμάται από πού ξεκίνησε.
Κάπου όμως πρέπει να σταματήσει.
Και ίσως αυτός ο κάποιος να είμαστε εμείς.
Όχι επειδή είμαστε καλύτεροι.
Όχι επειδή έχουμε όλες τις απαντήσεις.
Αλλά επειδή κάποιος πρέπει να αποφασίσει:
«Εγώ δεν θα συνεχίσω αυτόν τον κύκλο.»
Θα συνεχίσω να μιλάω ανθρώπινα.
Θα συνεχίσω να βοηθάω όταν μπορώ.
Θα συνεχίσω να προσφέρω, χωρίς να απαιτώ από όλους να με καταλάβουν.
Και όταν κάποιος δεν μπορεί να δεχτεί το καλό που του προσφέρω, δεν θα τον μισήσω γι' αυτό.
Θα κάνω ένα βήμα πίσω.
Με σεβασμό.
Γιατί δεν μπορούμε να ανοίξουμε με το ζόρι μια κλειστή καρδιά.
Μπορούμε μόνο να αφήσουμε την πόρτα ανοιχτή.
Και ίσως κάποια μέρα, όταν ο άνθρωπος αυτός νιώσει έτοιμος, να περάσει από εκεί.
Μέχρι τότε, ας μη σταματήσουμε να φυτεύουμε λουλούδια.
Ακόμα κι αν κάποιος βλέπει μόνο τα αγκάθια.
Γιατί δεν είναι δική μας δουλειά να πείσουμε όλο τον κόσμο ότι το λουλούδι είναι όμορφο.
Η δική μας δουλειά είναι να μην πάψουμε να το προσφέρουμε.
Και αν θέλουμε πραγματικά έναν καλύτερο κόσμο, ίσως πρέπει να θυμόμαστε κάτι τελευταίο:
Δεν θεραπεύεται η σκληρότητα με περισσότερη σκληρότητα.
Η αλλαγή αρχίζει όταν κάποιος αποφασίζει να σπάσει τον κύκλο.
Και ίσως αυτός ο κάποιος…
να είσαι εσύ.
