Η Καλοσύνη δεν ζητά ανταπόδοση — αλλά η αχαριστία δεν πρέπει να βρίσκει πόρτα ανοιχτή

Υπάρχει μια λεπτή, ευγενική γραμμή ανάμεσα στο να είσαι καλός
και στο να αφήνεις τον εαυτό σου να πληγώνεται.

Η αληθινή καλοσύνη είναι καθαρή.
Δεν ζητά αντάλλαγμα, δεν κάνει παζάρια, δεν κρατά λογαριασμούς.
Δίνει γιατί δεν ξέρει να κάνει αλλιώς.
Δίνει γιατί είναι η φύση της.

Όμως η αχαριστία…
Η αχαριστία δεν είναι απλώς έλλειψη ευγένειας.
Είναι απόρριψη ψυχής.
Είναι το βλέμμα που δεν βλέπει τον κόπο σου,
η καρδιά που δεν νιώθει την προσφορά σου,
η στάση που θεωρεί δεδομένο ό,τι κάνεις.

Και η αχαριστία, μικρέ μου σοφούλη,
δεν πρέπει ποτέ να γίνεται αποδεκτή.

Όχι από εγωισμό.
Όχι από εκδίκηση.
Αλλά από σεβασμό στον εαυτό σου.

Γιατί η καλοσύνη είναι δώρο.
Όχι υποχρέωση.
Και τα δώρα, όταν τα πατάνε, δεν γίνονται πιο πολύτιμα —
σπάνε.

Να δίνεις, ναι.
Να αγαπάς, ναι.
Να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα, ναι.
Αλλά να θυμάσαι και κάτι ακόμη:

👉 Η καλοσύνη δεν χάνει την αξία της όταν την προστατεύεις.
Χάνει την αξία της όταν τη σκορπάς εκεί όπου πετιέται στα σκουπίδια.

Μάθε να ξεχωρίζεις τις καρδιές που βλέπουν
από τις καρδιές που απλώς παίρνουν.
Και κράτα τη ζεστασιά σου για αυτούς που μπορούν να τη νιώσουν.

Γιατί η αληθινή καλοσύνη δεν ζητά ανταμοιβή —
αλλά αξίζει πάντα σεβασμό.

---