Ας προσέχουμε,
γιατί το κτιστό μπορεί να ξεγελά.

Υπάρχουν «τούβλα παραδείσου»
που λάμπουν πρόσκαιρα
και κάνουν τον άνθρωπο
να ξεχνά τον ουράνιο προορισμό του.

Όταν το λίγο παρουσιάζεται σαν το παν,
όταν η ύλη παίρνει τη θέση της αλήθειας,
τότε κάτι μπαίνει αντί του Χριστού
και όχι μαζί Του.

Κι αυτό δεν έρχεται με φόβο,
αλλά με υποσχέσεις εύκολες,
που νανουρίζουν την ψυχή
και της κλείνουν τα μάτια.

Η πυξίδα όμως είναι μία:
να κοιτάμε την αλήθεια,
να μη χάνουμε την ουσία,
να θυμόμαστε ότι ο αληθινός παράδεισος
δεν χτίζεται με χρυσάφι,
αλλά με φως.