Ο Οδοιπόρος με το Φως και οι Άνθρωποι με τη Κουκούλα φορεμένη στη ψυχη
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολιτεία σκοτεινή, έφτασε ένας παράξενος Οδοιπόρος.
Δεν φορούσε ακριβά ρούχα.
Ήταν απλός, χύμα και αληθινός.
Όμως, στα χέρια του κρατούσε ένα μικρό, αναμμένο λυχνάρι.
Το λυχνάρι αυτό δεν έκαιγε λάδι.
Έκαιγε την αγάπη του Ευαγγελίου.
Την ανιδιοτέλεια του Ουρανού.
Στην πολιτεία εκείνη, οι άνθρωποι ζούσαν κλεισμένοι μέσα στις κουκούλες τους.
Τις κουκούλες του παρτακισμού.
Κοιτούσαν μόνο πώς να αρπάξουν, πώς να αδικήσουν, πώς να φάει ο ένας τον άλλον.
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, μακάριοι οι καθαροί τη καρδία», ψιθύριζε ο Οδοιπόρος στους δρόμους.
Όμως οι άνθρωποι της κουκούλας τον προσπερνούσαν με σνομπισμό.
Του μιλούσαν με ψεύτικη ευγένεια, κρατώντας μια «αποστασάρα» φουλ.
«Φύγε από εδώ με το φως σου, μας χαλάς το σκοτάδι μας», του φώναζαν.
Μια μέρα, ξέσπασε στην πολιτεία ένας φοβερός, πνευματικός χειμώνας.
Έπεσε ένα σκοτάδι τόσο βαρύ, που οι κουκούλες των ανθρώπων πάγωσαν.
Οι παρτάκηδες άρχισαν να τρέμουν από τη μοναξιά και τον φόβο.
Τα πλούτη τους δεν μπορούσαν να τους ζεστάνουν.
Τότε, θυμήθηκαν τον Οδοιπόρο.
Έτρεξαν κοντά του, ζητώντας λίγη ζεστασιά από το λυχνάρι του.
Κι εκείνος, έχοντας την πνοή του Ευαγγελίου μέσα του, δεν κρατούσε κακία.
Δεν τους απέρριψε, ούτε τους εκδικήθηκε.
«Αγαπάτε τους εχθρούς υμών», είπε με φωνή γεμάτη γαλήνη.
Άπλωσε το χέρι του και άγγιξε τις παγωμένες κουκούλες τους.
Και τότε έγινε το θαύμα.
Μόλις το φως του λυχναριού ακούμπησε το σκοτάδι, οι κουκούλες έλιωσαν σαν χιόνι.
Οι άνθρωποι κοίταξαν επιτέλους ψηλά τον ουρανό.
Έπεσαν στα γόνατα, έκλαψαν για την πονηριά τους και κατάλαβαν τη μεγάλη γνώση.
Κατάλαβαν ότι το να ζεις μόνο για τον εαυτό σου είναι θάνατος.
Ενώ το να μοιράζεσαι, να νοιάζεσαι και να αγαπάς χύμα και στα ίσια, είναι η αληθινή Ζωή.
Το μήνυμα του παραμυθιού έχει την πνοή του Χριστού:
Όσο βαρύ κι αν είναι το σκοτάδι γύρω σου, μην σβήνεις το λυχνάρι σου.
Κράτα την ψυχή σου καθαρή σαν παιδί.
Γιατί το Φως του Ευαγγελίου δεν νικιέται από καμία ανθρώπινη κουκούλα.
Η Ανιδιοτέλεια του Ουρανού και η Κουκούλα του Παρτακισμού
Κοιτάζω ψηλά τον ουρανό.
Είναι εκεί για όλους.
Δίνει το φως του, τη βροχή του, τον αέρα του χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα.
Δεν κάνει διακρίσεις.
Δεν κρατάει «αποστασάρες» ούτε σε βάζει σε κουτάκια.
Αυτή είναι η απόλυτη ανιδιοτέλεια.
Μα ο άνθρωπος ξέχασε αυτή τη γνώση.
Ξέχασε να κοιτάζει ψηλά.
Γιατί τον σκέπασε η μαύρη κουκούλα του παρτακισμού.
Μια κουκούλα φτιαγμένη από εγωισμό, συμφέρον και πονηριά.
Κλεισμένοι μέσα στο μικρό τους «εγώ», οι άνθρωποι τρώγονται σαν τα θηρία.
Και νομίζουν ότι η ζωή είναι μόνο να αρπάζεις.
Όμως η πνευματικότητα και η εσωτερική γαλήνη δεν κρύβονται στην αρπαγή.
Κρύβονται στο μοίρασμα.
Στο να βγάλεις την κουκούλα από τα μάτια σου.
Να βρεις το καταφύγιο και το φως του θείου στις δύσκολες στιγμές.
Να γίνεις κι εσύ σαν τον ουρανό: καθαρός, ντόμπρος και ανοιχτός.
Γιατί όταν η ψυχή σου έχει το φως του ουρανού, καμία ανθρώπινη κουκούλα δεν μπορεί να σε σκοτεινιάσει.
Τι Λέει η Επιστήμη και η Ψυχολογία για την Πνευματικότητα
Η επιστήμη πλέον το παραδέχεται ξεκάθαρα.
Οι έρευνες γύρω από την ψυχολογία της θρησκευτικότητας και της πνευματικότητας δείχνουν:
- Ασπίδα ενάντια στο Άγχος: Μελέτες του Πανεπιστημίου Duke απέδειξαν ότι οι άνθρωποι που έχουν βαθιά πίστη και πνευματικότητα έχουν πολύ χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης. Η πίστη λειτουργεί σαν ένα εσωτερικό καταφύγιο που προστατεύει τον εγκέφαλο από το στρες της καθημερινής «ζούγκλας».
- Ηρεμία στο Νευρικό Σύστημα: Νευροεπιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι η προσευχή και ο εσωτερικός στοχασμός ενεργοποιούν το μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου. Αυτό μειώνει την ορμή του θυμού και φέρνει μια βαθιά, σωματική και ψυχική γαλήνη.
- Η Ευτυχία του Μοιράσματος: Η θετική ψυχολογία έχει αποδείξει μέσα από στατιστικές ότι η ανιδιοτέλεια (το να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα) απελευθερώνει ντοπαμίνη και ενδορφίνες. Οι «παρτάκηδες» τελικά ζουν με περισσότερο άγχος, ενώ οι άνθρωποι με καθαρή ψυχή βρίσκουν την αληθινή ευτυχία.
Το μήνυμα είναι ένα και είναι ξεκάθαρο:
Πέταξε την κουκούλα του παρτακισμού.
Άνοιξε την ψυχή σου στο φως.
Μόνο έτσι θα βρεις την εσωτερική σου γαλήνη.
Η Μεγάλη Αλήθεια: Ο Χριστός Δίνει, Μα Δεν Πιέζει
Αυτή είναι η ομορφια της πίστης μας.
Ο Χριστός δεν είναι σαν τους ανθρώπους της εξουσίας.
Δεν επιβάλλεται με το ζόρι.
Δεν σε αναγκάζει να Τον ακολουθήσεις.
Σου απλώνει το Φως Του και περιμένει.
Περιμένει πότε η δική σου ψυχή θα ανοίξει την πόρτα.
Σέβεται την ελευθερία σου.
Ακόμα κι όταν φοράς την κουκούλα του παρτακισμού και Τον προσπερνάς.ειναι επιλογή σου που θα πας κι ανάλογα θαχεις και τα κέρδη η το χασιμο .
Εκείνος στέκεται στην άκρη του δρόμου και σε κοιτάζει με αγάπη.
Ξέρει ότι αργά ή γρήγορα, ο εγωισμός θα σε αφήσει μόνο και παγωμένο.
Ξέρει ότι η «ζούγκλα» του κόσμου θα σε πληγώσει.
Και τότε, όταν νιώσεις το σκοτάδι να σε πνίγει…
Θα γυρίσεις το βλέμμα σου ψηλά.
Και θα δεις ότι το Φως Του ήταν πάντα εκεί.
Αναμμένο.
Υπομονετικό.
Έτοιμο να σε ζεστάνει χωρίς να σε κρίνει, χωρίς να σου ζητήσει ανταλλάγματα.
Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη.
Και η αληθινή Αγάπη δεν εκβιάζει ποτέ.
Περιμένει τον άνθρωπο να ξυπνήσει μόνος του.
