Όταν σε σπρώχνει μακριά, αλλά φοβάται να σε χάσει

Υπάρχουν σχέσεις όπου ένα παράξενο μήνυμα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά:

«Δεν σε θέλω κοντά μου όπως είσαι.»

Και όταν ο άλλος προσπαθεί πραγματικά να απομακρυνθεί:

«Μη φύγεις.»

Για ένα παιδί, αυτή η αντίφαση μπορεί να γίνει βαθιά μπερδεμένη.

Γιατί ο άνθρωπος που θα έπρεπε να είναι ένα ασφαλές σημείο αναφοράς γίνεται ταυτόχρονα εκείνος από τον οποίο θέλει να προστατευτεί και εκείνος του οποίου την αποδοχή εξακολουθεί να αναζητά.

Το παιδί μπορεί τότε να μάθει να παρατηρεί συνεχώς τον γονιό:

Πότε είναι ήρεμος;

Πότε θυμώνει;

Τι πρέπει να πει;

Τι πρέπει να αποφύγει;

Πόσο κοντά μπορεί να πλησιάσει;

Και πόσο μακριά επιτρέπεται να φύγει;

Με τον καιρό μπορεί να δημιουργηθεί ένας επώδυνος κύκλος:

απόρριψη → προσπάθεια προσαρμογής → προσωρινή αποδοχή → νέα απόρριψη → απομάκρυνση → φόβος απώλειας → προσπάθεια να ξαναγυρίσει το παιδί.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του γονιού για να καταλάβουμε τι μπορεί να προκαλεί αυτό στο παιδί.

Η συνεχής αστάθεια μπορεί να κάνει την αγάπη να μοιάζει με κάτι που πρέπει διαρκώς να κερδίζεται.

Και τότε το παιδί μπορεί να μεγαλώσει με μια δύσκολη πεποίθηση:

«Για να με κρατήσουν, πρέπει να προσαρμοστώ.
Για να με αγαπήσουν, πρέπει να είμαι αυτό που χρειάζονται.
Και αν προσπαθήσω να φύγω, ίσως χάσω ακόμη και αυτή τη λίγη σύνδεση που έχω.»

Όμως η ενηλικίωση φέρνει μια σημαντική δυνατότητα.

Να καταλάβει κανείς ότι η ανάγκη του άλλου να τον κρατήσει κοντά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι του προσφέρει τη σχέση που χρειάζεται.

Κάποιος μπορεί να φοβάται ότι θα σε χάσει και ταυτόχρονα να μην ξέρει πώς να σου προσφέρει ασφάλεια.

Μπορεί να σε χρειάζεται και ταυτόχρονα να σε πληγώνει.

Μπορεί να σε αγαπά με τον δικό του τρόπο και παρ' όλα αυτά ο τρόπος αυτός να μην είναι αρκετός για να νιώθεις ασφαλής.

Αυτές οι αλήθειες μπορούν να συνυπάρχουν.

Και ίσως το πιο δύσκολο μάθημα είναι αυτό:

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου παραμένοντας εκεί όπου πονάς.

Η απομάκρυνση δεν είναι πάντοτε τιμωρία.

Μερικές φορές είναι προσπάθεια να αποκτήσει ο άνθρωπος τον χώρο που χρειάζεται για να αναπνεύσει, να γνωρίσει τον εαυτό του και να δημιουργήσει σχέσεις όπου δεν χρειάζεται συνεχώς να φοβάται μήπως χάσει την αγάπη.

Και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να μισήσει τον γονιό του.

Μπορεί να υπάρχει κατανόηση χωρίς υποταγή.

Αγάπη χωρίς αυτοεγκατάλειψη.

Συγχώρεση χωρίς επιστροφή στην ίδια πληγή.

Και όρια χωρίς εκδίκηση.

Γιατί τελικά ένα παιδί δεν χρειάζεται έναν γονιό που απλώς φοβάται να το χάσει.

Χρειάζεται έναν γονιό κοντά στον οποίο δεν θα χρειάζεται να φοβάται ότι θα χαθεί ο ίδιος.

Όταν περνάς τις δυσκολίες σου ολομόναχος

Υπάρχει μια μοναξιά που δεν φαίνεται.

Δεν είναι απαραίτητα το να μην έχεις ανθρώπους γύρω σου. Μπορεί να ζεις μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο ανθρώπους και, παρ' όλα αυτά, να αισθάνεσαι πως δεν έχεις κανέναν να ακουμπήσεις πάνω του.

Και ίσως το πιο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις γνωρίζοντας πως, όταν κάτι σε πονέσει, δεν έχεις πού να πας.

Δεν έχεις μια αγκαλιά να ζητήσεις.

Δεν έχεις έναν άνθρωπο να πεις «φοβάμαι».

Δεν έχεις κάποιον να σε ακούσει χωρίς να φοβάσαι τι θα ακολουθήσει.

Κι έτσι μαθαίνεις από πολύ μικρός να τα κρατάς όλα μέσα σου.

Να υπομένεις.

Να σωπαίνεις.

Να προσέχεις κάθε λέξη.

Να παρατηρείς τη διάθεση του άλλου πριν καν μιλήσεις.

Για ένα παιδί, αυτό μπορεί να γίνει ολόκληρος τρόπος ζωής.

Και όταν ο γονιός έχει συμπεριφορές έντονα ελεγκτικές, απρόβλεπτες ή χειριστικές, το παιδί μπορεί να αισθάνεται πως δεν υπάρχει ασφαλές μέρος για να σταθεί.

Δεν ξέρει πότε θα έρθει η επόμενη έκρηξη.

Δεν ξέρει αν μια απλή κουβέντα θα γίνει κατηγορία.

Δεν ξέρει αν αυτό που νιώθει θα ακουστεί ή θα ακυρωθεί.

Και το πιο οδυνηρό;

Δεν έχει πού να μιλήσει.

Γιατί εκείνος που θα έπρεπε να είναι το στήριγμά του είναι ταυτόχρονα ο άνθρωπος από τον οποίο προσπαθεί να προστατευτεί.

Έτσι το παιδί μεγαλώνει κουβαλώντας κάτι που δεν θα έπρεπε να κουβαλά κανένα παιδί:

την ανάγκη να είναι δυνατό επειδή δεν υπήρχε κανείς να το κρατήσει όταν λύγιζε.

Και αυτό δεν είναι δύναμη από επιλογή.

Είναι δύναμη από ανάγκη.

Κάποτε όμως αυτό το παιδί μεγαλώνει.

Και ίσως τότε καταλάβει πως δεν ήταν «υπερβολικό».

Δεν ήταν «δύσκολο».

Δεν ήταν «ευαίσθητο χωρίς λόγο».

Ήταν ένα παιδί που προσπαθούσε να επιβιώσει συναισθηματικά χωρίς το στήριγμα που είχε ανάγκη.

Και τότε αρχίζει ένα άλλο ταξίδι.

Όχι προς την εκδίκηση.

Όχι προς την καταδίκη.

Αλλά προς την κατανόηση του εαυτού του.

Προς την ελευθερία.

Προς εκείνη τη στιγμή που μπορεί επιτέλους να πει:

«Τώρα μπορώ να γίνω εγώ το ασφαλές μέρος που κάποτε έψαχνα στους άλλους.»

Και ίσως εκεί αρχίζει η θεραπεία.

Όχι όταν αλλάξει ο άλλος.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να αντέχει τα πάντα μόνος.

Μπορεί να μάθει να αντέχει. Μπορεί να γίνει δυνατός. Μπορεί να σηκωθεί ξανά και ξανά.

Όμως άλλο η δύναμη και άλλο η μοναξιά.

Η δύναμη μάς βοηθά να προχωρήσουμε.
Η στήριξη μάς θυμίζει ότι δεν χρειάζεται να το κάνουμε πάντα μόνοι.

Και όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς αυτό το στήριγμα, ίσως μάθει να λέει «τα καταφέρνω μόνος μου», ενώ βαθιά μέσα του αυτό που ήθελε πάντα ήταν κάποιος να του πει:

«Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος. Είμαι εδώ.»

Ίσως λοιπόν να μην πρέπει να θαυμάζουμε μόνο εκείνους που τα κατάφεραν μόνοι τους.

Ας θυμόμαστε και εκείνους που δεν είχαν κανέναν να τους κρατήσει όταν λύγισαν.

Γιατί μερικές φορές η διαφορά ανάμεσα στο «τα κατάφερα» και στο «δεν άντεξα» δεν είναι η δύναμη του ανθρώπου.

Είναι αν υπήρχε κάποιος δίπλα του.

ταύτιση 

 https://www.reddit.com/r/raisedbynarcissists/comments/1oe2lix/nparents_who_cant_stand_you_yet_panic_when_you/