ποιος τελικά χάνει η κερδίζει ?? ΚΑΝΕΙς !!!

«Δεν γράφω αυτές τις γραμμές για να καταδικάσω κανέναν γονιό. Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο τα λάθη του. Γράφω όμως για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν οι επιλογές μας στις ψυχές εκείνων που αγαπάμε — γιατί κάποια τραύματα δεν φαίνονται, αλλά μένουν.»

Ο πιο τραγικός θάνατος είναι να έχεις πεθάνει μέσα στη σχέση με το παιδί σου πριν πεθάνει το σώμα σου

Υπάρχει ένας θάνατος για τον οποίο δεν μιλάμε αρκετά.

Δεν είναι ο θάνατος του σώματος.

Είναι ο θάνατος της σχέσης.

Εκείνη η αργή, σχεδόν αόρατη στιγμή κατά την οποία ένα παιδί σταματά να περιμένει από τον γονιό του αγάπη, κατανόηση, προστασία.

Σταματά να προσπαθεί.

Σταματά να εξηγεί.

Σταματά να ελπίζει.

Και κάποια μέρα, χωρίς κανείς να το καταλάβει, μέσα του έχει συμβεί κάτι οριστικό:

Έχει μάθει να ζει χωρίς εσένα, ενώ είσαι ακόμα ζωντανός.

Και ίσως αυτό να είναι μία από τις πιο τραγικές μορφές μοναξιάς που μπορεί να γνωρίσει ένας άνθρωπος.

Γιατί μπορεί να έχεις παιδιά.

Να έχεις οικογένεια.

Να έχεις φωτογραφίες μαζί τους.

Να σε φωνάζουν «μαμά» ή «μπαμπά».

Να κάθεστε στο ίδιο τραπέζι στις γιορτές.

Και παρ' όλα αυτά, να έχεις χάσει το πιο σημαντικό πράγμα:

την παρουσία σου μέσα στην ψυχή τους.

---

Κάποια παιδιά δεν πενθούν όταν πεθαίνει ο γονιός τους

Και αυτό σοκάρει.

Γιατί η κοινωνία έχει μάθει να περιμένει από ένα παιδί να θρηνήσει.

Να κλάψει.

Να πει «μου λείπει».

Να θυμηθεί τις όμορφες στιγμές.

Αλλά τι γίνεται όταν οι όμορφες στιγμές ήταν ελάχιστες;

Τι γίνεται όταν το παιδί έχει περάσει χρόνια προσπαθώντας να προστατευτεί από τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι θα το προστάτευε;

Τι γίνεται όταν ο θάνατος του γονιού δεν δημιουργεί μόνο λύπη, αλλά και μια παράξενη αίσθηση ανακούφισης;

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το παιδί είναι σκληρό.

Δεν σημαίνει ότι δεν έχει καρδιά.

Μπορεί να σημαίνει ότι πενθούσε ήδη για χρόνια.

Πενθούσε τον γονιό που ήθελε να έχει.

Την αγκαλιά που δεν πήρε.

Την αποδοχή που περίμενε.

Την ασφάλεια που δεν ένιωσε.

Την ημέρα που πίστευε πως ίσως, επιτέλους, ο γονιός του θα έλεγε:

«Σε βλέπω. Σε ακούω. Δεν χρειάζεται να γίνεις κάτι άλλο για να σε αγαπήσω.»

Και αυτή η ημέρα μπορεί να μην ήρθε ποτέ.

---

Γιατί τα παιδιά θυμούνται πώς τα κάναμε να αισθάνονται

Μπορεί ένας γονιός να ξεχάσει.

Το παιδί όμως θυμάται.

Θυμάται το βλέμμα.

Τον τόνο της φωνής.

Την πόρτα που έκλεισε.

Την ειρωνεία.

Τη σιωπή.

Το «δεν είσαι ποτέ αρκετός».

Το «με απογοήτευσες».

Το «μετά από όλα όσα έχω κάνει για σένα».

Θυμάται επίσης τις μικρές στιγμές.

Ένα χέρι στον ώμο.

Μια αγκαλιά χωρίς λόγο.

Ένα «μπράβο».

Ένα «κάνε αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο».

Ένα «ό,τι κι αν γίνει, είμαι εδώ».

Γιατί τελικά τα παιδιά δεν κουβαλούν στη ζωή τους μόνο τα πράγματα που τους δώσαμε.

Κουβαλούν κυρίως το συναίσθημα που τους δημιουργήσαμε για τον εαυτό τους.

---

Και κάποια στιγμή το παιδί μεγαλώνει

Αυτό είναι που πολλοί γονείς ξεχνούν.

Το παιδί δεν θα είναι για πάντα παιδί.

Κάποτε θα φύγει.

Θα γνωρίσει ανθρώπους.

Θα ερωτευτεί.

Θα δημιουργήσει τη δική του οικογένεια.

Θα αποκτήσει τη δική του ζωή.

Και τότε δεν θα μπορείς πλέον να το ελέγχεις όπως κάποτε.

Δεν θα μπορείς να του λες ποιον να αγαπά.

Πού να πάει.

Τι να σκέφτεται.

Τι να αισθάνεται.

Και τότε θα φανεί κάτι πολύ σημαντικό:

αν το παιδί έμενε κοντά σου επειδή σε αγαπούσε ή επειδή σε φοβόταν.

Γιατί αυτά τα δύο μοιάζουν μερικές φορές όσο υπάρχει εξάρτηση.

Μόλις όμως η εξάρτηση τελειώσει, αποκαλύπτεται η αλήθεια.

---

Ο χρόνος δεν διορθώνει τα πάντα

Λέμε συχνά:

«Με τα χρόνια θα τα βρουν.»

Όχι.

Ο χρόνος δεν θεραπεύει από μόνος του μια σχέση.

Μερικές φορές απλώς δίνει στο παιδί αρκετή απόσταση για να καταλάβει τι του συνέβη.

Και τότε μπορεί να συμβεί κάτι που για έναν γονιό είναι τρομακτικό:

Το παιδί να πάψει να θυμώνει.

Όχι επειδή συγχώρεσε.

Αλλά επειδή σταμάτησε να περιμένει.

Και όταν σταματήσεις να περιμένεις κάτι από έναν άνθρωπο, αρχίζεις να ελευθερώνεσαι από αυτόν.

Ίσως γι' αυτό η αδιαφορία είναι μερικές φορές πιο οριστική από τον θυμό.

Ο θυμός σημαίνει:

«Ακόμα με νοιάζει αυτό που μου έκανες.»

Η αδιαφορία μπορεί να σημαίνει:

«Δεν έχεις πια τη δύναμη να με επηρεάζεις.»

---

Είναι λοιπόν αυτή η μοίρα τους;

Είναι «τιμωρία»;

Είναι κακή τύχη;

Ίσως όχι.

Ίσως είναι απλώς το αποτέλεσμα.

Γιατί οι σχέσεις έχουν μνήμη.

Και κάθε επιλογή αφήνει κάτι πίσω της.

Δεν σημαίνει ότι κάθε δύσκολος γονιός είναι τέρας.

Δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Δεν σημαίνει ότι ένα παιδί δεν μπορεί να συγχωρήσει.

Αλλά υπάρχει μια αλήθεια που δεν πρέπει να φοβόμαστε:

η αγάπη δεν απαιτείται επειδή είσαι γονιός. Κερδίζεται μέσα από τη σχέση.

Το παιδί σου δεν σου χρωστά μια ζωή γεμάτη εγγύτητα μόνο και μόνο επειδή του έδωσες ζωή.

Η γονεϊκότητα δεν είναι ιδιοκτησία.

Είναι ευθύνη.

Και η αγάπη του παιδιού δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα.

Είναι ένας δεσμός που χτίζεται.

---

Η πραγματική κληρονομιά

Κάποτε θα πεθάνουμε όλοι.

Δεν θα αποφύγει κανείς αυτό το τέλος.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι:

«Θα με θυμούνται;»

Το ερώτημα είναι:

«Πώς θα με θυμούνται;»

Θα υπάρχει μέσα τους η φωνή σου που θα λέει:

«Πρόσεχε. Δεν είσαι αρκετός.»

Ή εκείνη που θα λέει:

«Μπορείς. Σε πιστεύω.»

Θα θυμούνται έναν άνθρωπο που τους έκανε να μικραίνουν για να χωρέσουν στη ζωή του;

Ή έναν άνθρωπο που τους βοήθησε να ανοίξουν τα φτερά τους;

Θα τους λείπεις;

Ή θα νιώσουν ανακούφιση που δεν χρειάζεται πια να σε φοβούνται;

Γιατί αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή αλήθεια:

Δεν αποφασίζουμε εμείς πώς θα ζούμε στη μνήμη των παιδιών μας.

Το αποφασίζουν εκείνα.

Με όλα όσα έζησαν μαζί μας.

---

Και ίσως, τελικά, αυτό είναι το μόνο πραγματικό «αποτύπωμα» που αφήνει ένας άνθρωπος.

Όχι το όνομά του στην ταφόπλακα.

Όχι τα χρήματά του.

Όχι το σπίτι του.

Όχι το πόσοι άνθρωποι πήγαν στην κηδεία του.

Αλλά η φωνή που συνεχίζει να υπάρχει μέσα στα παιδιά του αφού εκείνος έχει φύγει.

Αν αυτή η φωνή λέει:

«Μου λείπεις.»

έχεις αφήσει αγάπη.

Αν λέει:

«Μακάρι να ήσουν εδώ.»

έχεις αφήσει δεσμό.

Αλλά αν λέει:

«Ευτυχώς. Τώρα μπορώ επιτέλους να ζήσω.»

τότε ίσως ο πραγματικός θάνατος της σχέσης να είχε συμβεί πολλά χρόνια πριν.

Και αυτό δεν είναι η μοίρα.

Είναι το αποτύπωμα των επιλογών μας.

Γι' αυτό, όσο είμαστε ακόμα εδώ, υπάρχει μία ερώτηση που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας:

Αν τα παιδιά μου έπρεπε να με κουβαλούν μέσα τους για πάντα, τι θα ήθελα να τους έχω αφήσει;

Γιατί κάποια στιγμή όλοι φεύγουμε.

Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι τι θα μείνει πίσω μας μέσα στους ανθρώπους που αγαπήσαμε.

ταύτιση 

https://www.reddit.com/r/raisedbynarcissists/comments/1rv4wfq/my_mom_said_she_wanted_to_kill_me_during_an/