Μερικές φορές ο άνθρωπος που μας κερδίζει με την πιο γλυκιά του αύρα μπορεί να κρύβει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Και κάποιος που στην πρώτη ματιά μας φαίνεται ψυχρός ή απόμακρος μπορεί να έχει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο αγάπης.
Τα φαινόμενα συχνά απατούν
Υπάρχουν άνθρωποι που τους συναντάς για πρώτη φορά και κάτι μέσα σου λέει αμέσως:
«Αυτός ο άνθρωπος είναι καλός… τον συμπαθώ.»
Έχουν ένα γλυκό χαμόγελο, έναν ήρεμο τρόπο να μιλούν, μια ζεστή φωνή. Ξέρουν να σε κάνουν να αισθανθείς οικεία. Κι εμείς, χωρίς να το καταλάβουμε, τους δίνουμε ένα κομμάτι εμπιστοσύνης πριν ακόμα προλάβουμε να τους γνωρίσουμε.
Κι ύστερα περνάει ο χρόνος.
Και κάποια στιγμή ανακαλύπτεις πως η εικόνα που είχες φτιάξει δεν είχε καμία σχέση με τον άνθρωπο που γνώρισες.
Γιατί η γλυκιά αύρα δεν είναι πάντα γλυκιά ψυχή.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά να φαίνονται καλοί. Ξέρουν πότε να χαμογελάσουν, πότε να πουν την κατάλληλη κουβέντα, πότε να δείξουν ενδιαφέρον. Και ίσως αυτό να μην είναι πάντοτε συνειδητό. Όμως η πραγματική ποιότητα ενός ανθρώπου δεν φαίνεται στα πρώτα λεπτά της γνωριμίας.
Φαίνεται όταν δεν έχει τίποτα να κερδίσει από σένα.
Φαίνεται στον τρόπο που φέρεται σε έναν άνθρωπο από τον οποίο δεν χρειάζεται τίποτα.
Στον τρόπο που μιλάει για εκείνους που δεν είναι μπροστά του.
Στο αν κρατάει τον λόγο του.
Στο αν θυμάται τη δική σου ανάγκη όταν δεν υπάρχει η δική του ανάγκη.
Και κυρίως φαίνεται στον χρόνο.
Γιατί ο χρόνος έχει έναν παράξενο τρόπο να ξεσκεπάζει τους ανθρώπους.
Μπορεί στην αρχή να σε μαγέψει ένα χαμόγελο και αργότερα να ανακαλύψεις πίσω του αδιαφορία.
Μπορεί όμως και το αντίθετο.
Να γνωρίσεις κάποιον που στην αρχή σου φαίνεται απόμακρος, αυστηρός ή λίγο δύσκολος. Να μην σου γεμίσει το μάτι. Κι ύστερα, όσο τον γνωρίζεις, να ανακαλύψεις έναν άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη, ευαισθησία και βαθιά ανθρωπιά.
Γι' αυτό ας μη βιαζόμαστε να βάζουμε ανθρώπους σε κουτάκια.
Ούτε τον άλλον να θεοποιούμε επειδή μας έκανε καλή πρώτη εντύπωση, ούτε να καταδικάζουμε εκείνον που δεν μας κέρδισε αμέσως.
Γιατί η πρώτη εικόνα είναι μόνο μια πόρτα.
Δεν είναι ολόκληρο το σπίτι.
Και τελικά, ίσως το πιο σοφό που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοιτάμε λιγότερο αυτό που κάποιος δείχνει και περισσότερο αυτό που επαναλαμβάνει.
Γιατί τα λόγια μπορεί να είναι όμορφα.
Το χαμόγελο μπορεί να είναι γλυκό.
Η αύρα μπορεί να σε ξεγελάσει.
Η συμπεριφορά όμως, όταν την παρατηρήσεις αρκετά, λέει συνήθως την αλήθεια.
Και τότε καταλαβαίνεις πως μερικές φορές…
η μέρα και η νύχτα μπορεί να κρύβονται μέσα στον ίδιο άνθρωπο.
Το παραμύθι της Γλυκιάς Αύρας
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό ανάμεσα σε ένα δάσος και μια θάλασσα, ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Γλυκιά Αύρα.
Όποιος την έβλεπε, χαμογελούσε.
Είχε ήρεμη φωνή, ευγενικά μάτια και έναν τρόπο να μιλάει που έκανε τον καθένα να αισθάνεται ξεχωριστός.
Οι άνθρωποι του χωριού έλεγαν:
— Τι καλός άνθρωπος!
Και η Γλυκιά Αύρα χαμογελούσε.
Όμως υπήρχε στο χωριό κι ένας άλλος άνθρωπος. Ένας μοναχικός γέροντας που δεν χαμογελούσε συχνά. Μιλούσε λίγο, περπατούσε σκυφτός και δεν ήξερε να λέει όμορφα λόγια.
Οι χωριανοί τον θεωρούσαν παράξενο.
— Δεν μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος, έλεγαν.
Κανείς όμως δεν ήξερε πως κάθε βράδυ, όταν έπεφτε το σκοτάδι, ο γέροντας άφηνε κρυφά ψωμί έξω από τις πόρτες των φτωχών.
Κανείς δεν ήξερε πως μάζευε ξύλα για τη χήρα του χωριού.
Κανείς δεν ήξερε πως κάθε χειμώνα έφτιαχνε μικρές ξύλινες κούνιες για τα παιδιά που δεν είχαν παιχνίδια.
Μια μέρα έφτασε στο χωριό ένας σοφός ταξιδιώτης.
Οι κάτοικοι έτρεξαν να του δείξουν τη Γλυκιά Αύρα.
— Αυτή είναι η πιο καλή γυναίκα του χωριού!
Ο ταξιδιώτης την κοίταξε και χαμογέλασε.
Ύστερα ρώτησε:
— Και ο γέροντας;
— Α, αυτός; Τι να σου πούμε… Δεν έχει καλή αύρα.
Ο ταξιδιώτης δεν απάντησε.
Το ίδιο βράδυ πήρε δύο φαναράκια.
Το ένα το ονόμασε «Αυτό που φαίνεται».
Το άλλο «Αυτό που είναι».
Και τα άναψε μπροστά στους κατοίκους.
Τότε τους είπε:
— Το πρώτο φανάρι φωτίζει το πρόσωπο. Το δεύτερο φωτίζει τις πράξεις.
Και τους ζήτησε να κοιτάξουν.
Στο πρώτο φως όλοι είδαν το γλυκό χαμόγελο της Γλυκιάς Αύρας.
Στο δεύτερο φως είδαν κάτι άλλο.
Είδαν τον γέροντα να αφήνει ψωμί στους φτωχούς.
Είδαν τα ξύλα που κουβαλούσε κρυφά.
Είδαν τα παιδικά παιχνίδια.
Και τότε κατάλαβαν.
Η Γλυκιά Αύρα είχε το πιο όμορφο χαμόγελο του χωριού.
Ο γέροντας όμως είχε την πιο όμορφη καρδιά.
Από εκείνη την ημέρα οι άνθρωποι έμαθαν να μη βιάζονται.
Γιατί κατάλαβαν πως:
η εμφάνιση είναι το εξώφυλλο,
η συμπεριφορά είναι η ιστορία
και ο χρόνος είναι εκείνος που γυρίζει τις σελίδες.
Και λένε πως από τότε, κάθε φορά που κάποιος έλεγε:
— «Αυτός ο άνθρωπος μου φαίνεται καλός»,
ο σοφός ταξιδιώτης χαμογελούσε και απαντούσε:
— «Μη μου πεις ακόμα τι σου φαίνεται. Πες μου τι έκανε όταν κανείς δεν τον κοιτούσε.»
Και κάπως έτσι, το χωριό έμαθε πως τα φαινόμενα συχνά απατούν.
«Μην εμπιστεύεσαι πάντα αυτό που σε γοητεύει. Μάθε να παρατηρείς αυτό που επαναλαμβάνεται.
