Μην κρίνεις το κτίριο από την πρόσοψη

Έχεις περπατήσει ποτέ σε έναν δρόμο και ξαφνικά να σταματήσεις μπροστά σε ένα πανέμορφο κτίριο;

Καλοβαμμένο, περιποιημένο, με όμορφα παράθυρα, λουλούδια στα μπαλκόνια και μια πρόσοψη που σε κάνει να πεις:

«Μα τι κόσμημα είναι αυτό!»

Και τότε ανοίγει η πόρτα.

Μπαίνεις μέσα…

και σε πιάνει η ψυχή σου.

Τοίχοι ξεφλουδισμένοι, παλιά έπιπλα, υγρασία, εγκατάλειψη. Ένα εσωτερικό που δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που αντίκρισες απ' έξω.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι.

Η πρόσοψη δεν σου είπε όλη την αλήθεια.

Μόνο ένα μικρό κομμάτι της.

Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι.

Υπάρχουν άνθρωποι που από την πρώτη στιγμή σε κερδίζουν.

Έχουν ένα γλυκό χαμόγελο, μια ευχάριστη φωνή, έναν όμορφο τρόπο να μιλούν. Ξέρουν να σε κάνουν να αισθανθείς άνετα και πολλές φορές, χωρίς να το καταλάβεις, τους εμπιστεύεσαι πριν ακόμα τους γνωρίσεις.

Και ύστερα περνάει ο καιρός.

Ανοίγουν σιγά σιγά οι πόρτες.

Και εκεί που νόμιζες πως μπήκες σε ένα όμορφο σπίτι, ανακαλύπτεις πως πίσω από την υπέροχη πρόσοψη υπήρχε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Γιατί η καλή εικόνα δεν είναι πάντα καλή ψυχή.

Το χαμόγελο δεν είναι πάντα καλοσύνη.

Τα όμορφα λόγια δεν είναι πάντα αλήθεια.

Και η γλυκιά αύρα που νιώθουμε από κάποιον στην πρώτη γνωριμία δεν αποτελεί εγγύηση για το ποιος είναι πραγματικά.

Όμως υπάρχει και το αντίστροφο.

Μπορεί να περάσεις μπροστά από ένα παλιό, άχαρο κτίριο και να σκεφτείς:

«Τι να έχει άραγε αυτό μέσα;»

Να μην σε εντυπωσιάσει καθόλου η εμφάνισή του.

Κι όμως, αν ανοίξεις την πόρτα, μπορεί να βρεις ένα ζεστό σπίτι.

Ένα τραπέζι στρωμένο.

Μια μυρωδιά φαγητού.

Φωτογραφίες αγαπημένων ανθρώπων στους τοίχους.

Και μια καρδιά γεμάτη αγάπη.

Και τότε θα ντραπείς λίγο για την πρώτη σου σκέψη.

Γιατί βιάστηκες να κρίνεις.

Έτσι ακριβώς κάνουμε πολλές φορές και με τους ανθρώπους.

Τον ήσυχο τον περνάμε για αδύναμο.

Τον αυστηρό για κακό.

Τον λιγομίλητο για απόμακρο.

Ενώ μπορεί πίσω από εκείνη τη σιωπή να υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει αγαπήσει βαθιά, έχει πονέσει πολύ και έχει μάθει να μη σκορπάει τον εαυτό του παντού.

Γι' αυτό ίσως πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε λίγο λιγότερο τις προσόψεις.

Να μην εντυπωσιαζόμαστε τόσο εύκολα από τις βιτρίνες.

Να δίνουμε χρόνο.

Γιατί ο άνθρωπος, όπως και το σπίτι, δεν γνωρίζεται απ' έξω.

Γνωρίζεται όταν περάσεις την πόρτα.

Και ακόμα κι εκεί, δεν αρκεί μια επίσκεψη.

Χρειάζεται να μείνεις λίγο.

Να δεις πώς συμπεριφέρεται όταν δεν υπάρχει λόγος να σε εντυπωσιάσει.

Να δεις πώς φέρεται στους ανθρώπους από τους οποίους δεν χρειάζεται τίποτα.

Να δεις αν τα λόγια του συμφωνούν με τις πράξεις του.

Εκεί φαίνεται η αλήθεια.

Γιατί μπορεί μια πρόσοψη να την ανακαινίσεις.

Μπορείς να τη βάψεις.

Μπορείς να βάλεις λουλούδια στα παράθυρα.

Μπορείς να κάνεις τα πάντα να μοιάζουν υπέροχα.

Αλλά αν μέσα υπάρχει γκρέμισμα…

κάποια στιγμή θα φανεί.

Και το ίδιο συμβαίνει με τον άνθρωπο.

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος αρχιτέκτονας της αλήθειας.

Αφήνει να πέσουν τα χρώματα.

Ξεσκεπάζει τις ρωγμές.

Και μας δείχνει τελικά τι υπάρχει πίσω από την πόρτα.

Γι' αυτό…

μη θαυμάζεις τόσο γρήγορα την πρόσοψη.
Και μην απορρίπτεις τόσο εύκολα ένα παλιό σπίτι.

Μπορεί να κρύβει μέσα του έναν θησαυρό.

Και μπορεί το πιο λαμπερό παλάτι να είναι άδειο.

Γιατί τελικά…

**Η ομορφιά φαίνεται απ' έξω.

Η ποιότητα φαίνεται από μέσα.
Και η αλήθεια φαίνεται με τον χρόνο.** 

Τα φαινόμενα συχνά απατούν… γιατί δεν είναι όλα όσα λάμπουν χρυσός, ούτε όλα όσα είναι παλιά… ερείπια. 

Κι εγώ, κάθε φορά που βλέπω ένα όμορφο κτίριο, κάνω μια μικρή ευχή.

Μακάρι να είναι τόσο όμορφο και μέσα όσο είναι απ' έξω.
Μακάρι πίσω από τα όμορφα παράθυρα να υπάρχει φως.

Και ίσως αυτή να είναι τελικά και η ευχή μου για τους ανθρώπους.

Να μη χρειάζεται να είναι τέλειοι.

Να έχουν μόνο λίγο φως μέσα τους.

Γιατί η ομορφιά της πρόσοψης μπορεί να τραβήξει το βλέμμα μας…
αλλά το φως που υπάρχει μέσα είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο σπίτι.