Μου ζητούσαν πάντα να είμαι το καλο παιδι το βολικο 

Μου έλεγαν να έχω υπομονή.

Να είμαι ήρεμη.

Να είμαι διακριτική.

Να είμαι ευγενική.

Να καταλαβαίνω τους άλλους.

Και εγώ προσπαθούσα.

Προσπαθούσα να μη μιλήσω όταν κάτι με ενοχλούσε.
Να μη θυμώσω όταν με πλήγωναν.
Να κάνω πίσω για να μη δημιουργήσω ένταση.
Να καταλάβω τον άλλον, ακόμα κι όταν εκείνος δεν προσπαθούσε να καταλάβει εμένα.

Γιατί έτσι μου έμαθαν.

Να κάνω υπομονή.

Μόνο που κανείς δεν μου έμαθε πως κάποια στιγμή η υπομονή τελειώνει.

Κανείς δεν μου είπε πως και ο ήρεμος άνθρωπος έχει δικαίωμα να θυμώσει.

Πως και ο ευγενικός άνθρωπος μπορεί να πει «όχι».

Πως και ο διακριτικός άνθρωπος μπορεί κάποτε να φωνάξει:

«Με πληγώνεις.»

Και ίσως το πιο παράξενο απ' όλα είναι πως οι άνθρωποι πολλές φορές απαιτούν από εμάς όλα εκείνα που οι ίδιοι δεν προσφέρουν.

Θέλουν την υπομονή μας, αλλά δεν έχουν υπομονή μαζί μας.

Θέλουν την κατανόησή μας, αλλά δεν προσπαθούν να καταλάβουν εμάς.

Θέλουν την ευγένειά μας, αλλά μας μιλούν όπως τους βολεύει.

Θέλουν τη διακριτικότητά μας, αλλά δεν σέβονται τα δικά μας όρια.

Και κάποια στιγμή κουράζεσαι.

Όχι επειδή έγινες κακός άνθρωπος.

Αλλά επειδή κατάλαβες πως δεν γίνεται πάντα εσύ να κρατάς όρθια μια σχέση που ο άλλος αφήνει να πέφτει.

Δεν είναι εγωισμός να προστατεύεις τον εαυτό σου.

Δεν είναι αγένεια να απομακρύνεσαι από εκεί που πληγώνεσαι.

Δεν είναι κακία να μη θέλεις πια να εξηγείς τα αυτονόητα.

Και δεν χρειάζεται να απολογείσαι επειδή κάποια στιγμή είπες:

«Ως εδώ.»

Γιατί υπάρχει και η δική σου ψυχή.

Και αυτή χρειάζεται χώρο.

Χρειάζεται ησυχία.

Χρειάζεται ανθρώπους μπροστά στους οποίους δεν πρέπει να προσέχει κάθε λέξη.

Ανθρώπους που δεν θα γελάσουν με ένα λάθος σου.

Που δεν θα χρησιμοποιήσουν την ευαισθησία σου εναντίον σου.

Που δεν θα απαιτήσουν να είσαι πάντοτε δυνατή επειδή τους βολεύει.

Εκεί θέλω να ανοίγομαι κι εγώ.

Εκεί που νιώθω πως ανήκω.

Γιατί η ψυχή δεν ανοίγει με διαταγές.

Ανοίγει εκεί όπου αισθάνεται ασφάλεια.

Και ίσως μεγαλώνοντας να μαθαίνουμε κάτι πολύ σημαντικό:

Δεν χρειάζεται να είμαστε αρεστοί σε όλους.

Δεν χρειάζεται να μας καταλαβαίνουν όλοι.

Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε συνεχώς πως είμαστε βολικοί δεδομένοι .

Αρκεί να ξέρουμε εμείς ποιοι είμαστε.

Και να επιλέγουμε προσεκτικά σε ποιον ανοίγουμε την πόρτα της ψυχής μας.

Γιατί η καρδιά μας δεν είναι ξενοδοχείο να μπαίνει και να βγαίνει όποιος θέλει.

Είναι σπίτι.

Και στο σπίτι μας…

εμείς αποφασίζουμε ποιον θα αφήσουμε να περάσει. 

Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη μορφή αυτοσεβασμού:

Να μη γίνεις σκληρός επειδή κάποιοι σε πλήγωσαν.
Να γίνεις όμως σοφότερος στο ποιον αφήνεις να σε πλησιάσει.