Όταν η Αγάπη Γίνεται Ιδιοκτησία μέσα στο πλανεμένο  μυαλο κάποιου 

Η βία μέσα στις σχέσεις, ο πληγωμένος εγωισμός και η ανάγκη για έλεγχο

Μια σχέση θα έπρεπε να είναι ένας τόπος όπου δύο άνθρωποι συναντιούνται ελεύθεροι.

Όχι ένας να ανήκει στον άλλον.
Όχι ο ένας να ελέγχει τον άλλον.
Όχι η αγάπη να γίνεται φόβος.

Κι όμως, κάποιες φορές εκεί ακριβώς αρχίζει η βία.

Δεν ξεκινά πάντα με ένα χτύπημα.

Μπορεί να ξεκινήσει με μια ερώτηση:

«Πού ήσουν;»

Ύστερα γίνεται απαίτηση:

«Με ποιον μιλούσες;»

Μετά έρχεται ο έλεγχος, η ζήλια, η απομόνωση, οι προσβολές, οι απειλές.

Και κάποια στιγμή αυτό που παρουσιαζόταν ως «αγάπη» έχει μετατραπεί σε φυλακή.

Όταν η ζήλια βαφτίζεται αγάπη

Υπάρχει μια επικίνδυνη παρεξήγηση:

ότι όποιος ζηλεύει πολύ, αγαπά πολύ.

Δεν είναι απαραίτητα έτσι.

Η αγάπη δεν χρειάζεται να παρακολουθεί.
Δεν χρειάζεται να ελέγχει το κινητό του άλλου.
Δεν χρειάζεται να αποφασίζει με ποιους θα μιλάει, πού θα πηγαίνει ή τι θα φοράει.

Η εμπιστοσύνη αφήνει χώρο. Η κτητικότητα τον μικραίνει.

Και όταν ο ένας άνθρωπος αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει την αφοσίωσή του για να αποφύγει έναν καβγά, η σχέση έχει ήδη χάσει κάτι πολύ σημαντικό:

την ελευθερία.

Και όταν έρχεται ο χωρισμός;

Εδώ βρίσκεται μια από τις πιο σκοτεινές πλευρές.

Ένας χωρισμός μπορεί να φέρει πόνο, θυμό, απογοήτευση και βαθιά θλίψη.

Αυτά είναι ανθρώπινα συναισθήματα.

Όμως ο πόνος δεν δίνει σε κανέναν δικαίωμα να ελέγχει, να απειλεί ή να βλάπτει έναν άλλο άνθρωπο.

Η φράση:

«Αφού δεν θα είσαι μαζί μου, δεν θα είσαι με κανέναν»

δεν είναι μεγάλη αγάπη.

Είναι μια αντίληψη ιδιοκτησίας.

Και όταν η πληγωμένη υπερηφάνεια συναντά την ανάγκη για έλεγχο, η κατάσταση μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη.

Γι' αυτό δεν πρέπει να ρομαντικοποιούμε τη ζήλια ούτε να βαφτίζουμε την κτητικότητα «πάθος».

Η ευθύνη αρχίζει πολύ πριν από τη βία

Εδώ επιστρέφουμε στις αξίες.

Στο σπίτι όπου μεγαλώνουμε.

Τι μαθαίνει ένα παιδί για την αγάπη;

Ότι ο άντρας πρέπει να ελέγχει τη γυναίκα;
Ότι η γυναίκα πρέπει να ανέχεται τα πάντα για να «κρατήσει το σπίτι»;
Ότι ο θυμός δικαιολογεί προσβολές;
Ότι η απόρριψη είναι ταπείνωση;
Ότι το «όχι» σημαίνει «προσπάθησε περισσότερο»;

Ή μαθαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό;

Ότι ο σύντροφός μας είναι ξεχωριστός άνθρωπος και όχι κτήμα μας.

Ότι το «όχι» σημαίνει όχι.

Ότι μπορούμε να ζηλέψουμε χωρίς να ελέγξουμε.

Ότι μπορούμε να θυμώσουμε χωρίς να τρομοκρατήσουμε.

Ότι μπορούμε να πονέσουμε από έναν χωρισμό χωρίς να μετατρέψουμε τον πόνο μας σε τιμωρία για τον άλλον.

Αυτές οι αξίες δεν γεννιούνται ξαφνικά όταν κάποιος γίνει ενήλικας.

Καλλιεργούνται χρόνια πριν, μέσα στην καθημερινότητα.

Ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος

Η κοινωνία για πολλά χρόνια μπέρδεψε τη δύναμη με την επιβολή.

Όμως δύναμη δεν είναι να κάνεις τον άλλον να φοβάται.

Δύναμη είναι να μπορείς να ακούσεις ένα «όχι» και να το σεβαστείς.

Να μπορείς να χάσεις χωρίς να καταστρέψεις.

Να μπορείς να πληγωθείς χωρίς να πληγώσεις επίτηδες.

Να μπορείς να φύγεις χωρίς να απειλήσεις.

Γιατί ο άνθρωπος που χρειάζεται να φυλακίσει την ελευθερία κάποιου άλλου δεν έγινε μεγαλύτερος. Απλώς έκανε τον κόσμο του άλλου μικρότερο.

Να μάθουμε τα παιδιά μας να αγαπούν χωρίς να κατέχουν

Ίσως εδώ να βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας.

Να τους μάθουμε ότι:

η αγάπη δεν είναι ιδιοκτησία,
η ζήλια δεν είναι απόδειξη αγάπης,
η απόρριψη δεν είναι προσβολή που απαιτεί εκδίκηση,
ο χωρισμός δεν είναι πόλεμος,
και η ελευθερία του ανθρώπου που αγαπάμε δεν είναι απειλή για εμάς.

Να τους μάθουμε να σέβονται τον άλλον ακόμη κι όταν θυμώνουν.

Και να ξέρουν πως κανένας άνθρωπος δεν χάνει την αξία του επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε να φύγει από τη ζωή του.

Η αγάπη δεν λέει «θα σε έχω».
Η αγάπη λέει «σε σέβομαι».

Δεν λέει:

«Αν φύγεις, θα πληρώσεις.»

Λέει:

«Πονάω που φεύγεις, αλλά δεν θα χρησιμοποιήσω τον πόνο μου για να σε καταστρέψω.»

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από το πώς αγαπά όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Φαίνεται κυρίως από το πώς συμπεριφέρεται όταν πληγώνεται.

Και ίσως η πιο σημαντική αξία που μπορούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας είναι αυτή:

«Ο άνθρωπος που αγαπάς δεν σου ανήκει.
Τον αγαπάς ελεύθερο — ή δεν τον αγαπάς πραγματικά.»