το ζεστό τσάι στο διάφανο φλιτζάνι

Μια νοσταλγική βόλτα στη δεκαετία του ’80

Το τσάι ήταν απλο μαύρο κλασικο .

Στο διάφανο φλιτζάνι, το ζεστό νερό είχε πάρει εκείνο το γνώριμο σκούρο χρυσαφένιο χρώμα.

Δίπλα, σε ένα μικρό πιάτο, ένα  τοστ  με τυρί  καψαλισμένο στη φρυγανιέρα  .

Τίποτα ιδιαίτερο.

Κι όμως, κάποιες φορές τα πιο απλά πράγματα είναι εκείνα που ανοίγουν τις μεγαλύτερες πόρτες της μνήμης.

Το δωμάτιο ήταν ήσυχο.

Η κίτρινη κουρτίνα στο παράθυρο άφηνε το απογευματινό φως να περνά μαλακά μέσα στο σπίτι, ενώ το φωτιστικό στη γωνία είχε ήδη ανάψει και γέμιζε τον χώρο με εκείνο το γλυκό, ζεστό φως που έκανε τα πάντα να μοιάζουν πιο ήρεμα.

Έφερε το φλιτζάνι στα χείλη.

Και ξαφνικά...

ταξίδεψε.

Πίσω στη δεκαετία του ’80.

Τότε που το τηλέφωνο είχε καλώδιο και όταν χτυπούσε όλοι φώναζαν:

— «Σήκωσέ το! Ποιος είναι;»

Τότε που τα παιδιά έβγαιναν από το σπίτι και οι γονείς τους έλεγαν:

— «Να είσαι πίσω πριν νυχτώσει!»

Και δεν υπήρχαν κινητά για να ξέρει κανείς πού βρίσκεσαι.

Υπήρχε μόνο η γειτονιά.

Η αλάνα.

Το ποδήλατο.

Το παιχνίδι μέχρι να βραδιάσει.

Κι όταν κάποια μάνα φώναζε από το μπαλκόνι το όνομα του παιδιού της, όλη η γειτονιά ήξερε ποιον ψάχνει.

Ήταν η εποχή που τα καλοκαίρια μύριζαν χώμα και καρπούζι.

Που οι αυλές είχαν καρέκλες έξω και οι γείτονες κάθονταν μέχρι αργά.

Που ένα παγωτό ήταν μικρή γιορτή.

Που περιμέναμε να αρχίσει η αγαπημένη μας εκπομπή στην τηλεόραση και κανείς δεν μπορούσε να την «παγώσει» για να πάει τουαλέτα. 

Και αν έχανες μια σκηνή;

Την έχανες.

Έπρεπε να περιμένεις.

Ίσως γι' αυτό προσέχαμε περισσότερο.

Ίσως γι' αυτό θυμόμαστε τόσο έντονα εκείνες τις στιγμές.

---

Στο σαλόνι υπήρχε το στερεοφωνικό.

Κασέτες.

Πολλές κασέτες.

Άλλες γραμμένες με προσοχή κι άλλες με εκείνα τα γράμματα που έτρεχαν στραβά πάνω στην ετικέτα:

«ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ»

Και φυσικά υπήρχε πάντα κάποιος που περίμενε να ακούσει το τραγούδι στο ραδιόφωνο για να πατήσει REC.

Και τότε...

ο εκφωνητής μιλούσε ακριβώς πάνω στην εισαγωγή.

— «Σσσσσ! Μη μιλάς! Θα το γράψει!»

Και όλοι πάγωναν.

Γιατί εκείνη την εποχή, για να κρατήσεις ένα τραγούδι, έπρεπε να το κυνηγήσεις.

Δεν υπήρχε ένα κουμπί που σου έδινε όλη τη μουσική του κόσμου.

Υπήρχε αναμονή.

Προσμονή.

Και ίσως γι' αυτό κάθε τραγούδι είχε μεγαλύτερη αξία.

---

Το τσάι κρύωνε σιγά-σιγά.

Κι εκείνος χαμογελούσε.

Θυμήθηκε τις πολυκατοικίες.

Τα παιδιά στις σκάλες.

Τα κουδούνια των σπιτιών.

Τους γείτονες που ήξεραν ο ένας τον άλλον.

Τα οικογενειακά τραπέζια.

Τις Κυριακές.

Τα περιοδικά.

Τα μολύβια.

Τα τετράδια.

Τα σχολικά βιβλία.

Τις φωτογραφίες που τραβούσαμε και μετά περιμέναμε να εμφανιστούν.

Δεν μπορούσαμε να τραβήξουμε εκατό φωτογραφίες σε μία μέρα.

Είχαμε ένα φιλμ.

Και κάθε «κλικ» μετρούσε.

Ίσως γι' αυτό σήμερα κοιτάζουμε μια παλιά φωτογραφία και μπορούμε να θυμηθούμε πού ήμασταν, ποιοι ήταν δίπλα μας, τι φορούσαμε και τι λέγαμε εκείνη τη στιγμή.

Δεν ήταν όλα καλύτερα τότε.

Ούτε όλα ήταν εύκολα.

Υπήρχαν δυσκολίες.

Υπήρχαν στερήσεις.

Υπήρχαν άνθρωποι που πάλευαν με προβλήματα που σήμερα έχουμε ξεχάσει.

Η νοσταλγία όμως δεν σημαίνει ότι πιστεύουμε πως το παρελθόν ήταν τέλειο.

Σημαίνει πως κάποια κομμάτια του άφησαν μέσα μας κάτι που δεν έσβησε.

---

Έκοψε ένα κομμάτι από το τοστ.

Το έφαγε αργά.

Και τότε θυμήθηκε τη μητέρα του.

Το ίδιο τοστ.

Το ίδιο τσάι.

Μόνο που τότε υπήρχαν δύο φλιτζάνια.

Και μια φωνή:

— «Πιες το όσο είναι ζεστό.»

Χαμογέλασε.

Τόσα χρόνια πέρασαν.

Κι όμως, εκείνη η φράση είχε μείνει μέσα του.

Ίσως τελικά οι άνθρωποι να μη φεύγουν ποτέ εντελώς.

Μένουν σε φράσεις.

Σε μυρωδιές.

Σε τραγούδια.

Σε αντικείμενα.

Σε συνήθειες.

Σε ένα παλιό τραπέζι.

Σε μια κίτρινη κουρτίνα.

Και καμιά φορά...

σε ένα απλό φλιτζάνι τσάι.

Σήκωσε το διάφανο φλιτζάνι και κοίταξε το χρώμα του.

Για μια στιγμή δεν είδε τσάι.

Είδε ένα σπίτι.

Μια οικογένεια.

Μια εποχή.

Είδε ανθρώπους που σήμερα μπορεί να βρίσκονται μακριά ή να μην υπάρχουν πια.

Είδε τον εαυτό του νεότερο.

Και κατάλαβε κάτι:

Δεν νοσταλγούσε μόνο τη δεκαετία του ’80.

Νοσταλγούσε τον άνθρωπο που ήταν ο ίδιος τότε.

Τον χρόνο που είχε μπροστά του.

Τους ανθρώπους που νόμιζε πως θα είχε για πάντα.

Τις μικρές στιγμές που τότε θεωρούσε δεδομένες.

Έβαλε το φλιτζάνι στο τραπέζι.

Η κίτρινη κουρτίνα κουνήθηκε απαλά από το ανοιχτό παράθυρο.

Το φωτιστικό έριχνε ακόμη το γλυκό του φως.

Και το σπίτι ήταν ήσυχο.

Μα αυτή τη φορά η σιωπή δεν τον στενοχώρησε.

Χαμογέλασε.

Γιατί κατάλαβε πως η νοσταλγία δεν είναι πάντα λύπη.

Μερικές φορές είναι ευγνωμοσύνη.

Ευγνωμοσύνη που έζησες.

Που αγάπησες.

Που γέλασες.

Που είχες ανθρώπους.

Που κάποτε ένα απλό απόγευμα, ένα τοστ με τυρί και ένα ζεστό Lipton ήταν αρκετά για να σου φαίνεται ο κόσμος ολόκληρος.

Και έτσι, με την τελευταία γουλιά να ζεσταίνει ακόμη τα χείλη του, έκλεισε για λίγο τα μάτια.

Η δεκαετία του ’80 έφυγε.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οι άνθρωποι άλλαξαν.

Η ζωή προχώρησε.

Μα κάπου βαθιά μέσα του, ένα διάφανο φλιτζάνι έμεινε για πάντα γεμάτο.

Γεμάτο από φως.

Από φωνές.

Από αγάπη.

Από αναμνήσεις.

Και από εκείνη την υπέροχη αίσθηση πως κάποτε...

ήμασταν εκεί.